Rus Mikhaylin pakt judotitel na foutje Van der Geest

Rechtstreeks beende de zojuist onttroonde kampioen naar buiten. Om daar, uitpuffend op een paal pal voor de Philipshalle, tot nieuwe, verhelderende inzichten te komen: ,,Ik zal andere manieren moeten vinden om hem toch te gooien.''

Want Alexander Mikhaylin laat zich tegenwoordig niet meer zo makkelijk door de lucht slingeren. Dat ondervond Dennis van der Geest gisteren, op de openingsdag van de Europese judokampioenschappen in Düsseldorf. Vloerde hij de imposante Rus bij het vorige EK in Slovenië nog met een listige beenhaak, twaalf maanden later weigerde zijn opponent zich opnieuw te laten verrassen. Van der Geest kreeg amper beweging in het menselijke blok beton, met wie hij al meerdere malen in de clinch heeft gelegen tijdens een groot internationaal toernooi.

Een kleine inschattingsfout voorkwam dat Van der Geest (27) gisteren een derde gouden EK-medaille aan zijn collectie mocht toevoegen. Hartgrondig vervloekte de titelverdediger na afloop het moment van onachtzaamheid: een verkeerd getimede en slordig ingezette schouderworp. ,,M'n eigen domme rotschuld'', mopperde Van der Geest, wiens cadeautje gretig in ontvangst werd genomen door Mikhaylin. Diens behendig uitgevoerde overname bezegelde het lot van Van der Geest, die daardoor genoegen moest nemen met de zilveren medaille.

Pijnlijker voor de oudste van de twee judoënde broers Elco (24) is de ander is de wetenschap dat Mikhaylin (23) het wapen gevonden lijkt te hebben waarmee hij de aanvalskracht van Van der Geest kan neutraliseren. Behoedzaam schuifelde de Rus gisteren over de tatami, vastbesloten om elke mogelijke opening in zijn verdediging onmiddellijk weer dicht te metselen. In die opdracht slaagde hij, al bleek de Rus na afloop allerminst tevreden: ,,Ik had beter gekund.''

Het wedstrijdplan waarmee Mikhaylin gisteren voor de dag trad was een kopie van de strategie die hij drie maanden geleden met succes toepaste bij het A-toernooi in Hamburg. Groot was toen de ontlading bij de flegmatieke Rus, die sinds gisteren een licht voordeel (4-3) heeft in de onderlinge ontmoetingen. ,,Hij heeft twee keer een rotknal gekregen van Dennis, en is dus op zoek gegaan naar een andere tactiek'', concludeerde vader (en bondscoach) Cor van der Geest gisteren.

In tegenstelling tot zijn sensibele zoon wenste Van der Geest zich niet te laten overmannen door twijfel. Integendeel: hij had in het optreden van zijn 126 kilo zware zoon voldoende aanknopingspunten ontwaard om de toekomst zonnig tegemoet te zien. ,,Ik heb hier dingen gezien dat ik durf te zeggen: hij (Mikhaylin, red.) gaat er binnenkort af.''

Voor al te veel gesomber was ook weinig reden. Al is het maar omdat de open klasse de olympische status ontbeert. Judoka's benutten de divisie die geen toelatingseisen kent als een soort speeltuin om wedstrijdritme en -ervaring op te doen. Het werkelijke doel is de gewichtsklasse boven 100 kilo, ook wel `de koningsklasse van het judo' genoemd, die morgen op het programma staat.

Een gedevalueerd deelnemersveld verscheen gisteren dan ook op het appèl. Twee erkende mastodonten, de Turk Selim Tataroglü en de Spanjaard Aythami Ruano (206 kilo), ontbraken bij wat in de regel een strijd der superzwaargewichten is. In het pre-olympische jaar, met als hoogtepunt de wereldkampioenschappen medio september in Japan (Osaka), wensen zij geen onnodige energie te verspelen.

Zoniet Van der Geest die gisteren zo mocht `doorwandelen' naar de finale, nadat zijn tegenstander in de eerste ronde, Amel Mekic uit Bosnië, 's ochtends niet was komen opdagen bij de weging. Daarna volgde een schijngevecht met Ramaz Chochishvili, een Georgiër die door Van der Geest al na ruim één minuut op de rug werd geworpen. Het laatste obstakel was een Griek (Christos Papaioannou), die zichzelf middels drie waarschuwingen buitenspel zette.

Wat voor Tataroglü en Ruano geldt, geldt niet voor Van der Geest. Geduldig herhaalde hij gisteren nog maar eens dat de open klasse hem evenveel waard is als de +100-divisie, waarin hij morgen in de eerste ronde aantreedt tegen de Duitse veteraan Frank Möller (32). ,,Elke medaille die ik win is er één. In Nederland is er verder niemand die mee kan doen om de medailles. Daarom heb ik het recht om aan beide klassen deel te nemen.''

Groter zijn de zorgen van Van der Geests clubgenoot Ruben Houkes (23). Net als vorig jaar in Maribor eindigde het EK van de lichtgewicht, uitkomend in de klasse tot 60 kilogram, nog voor die goed en wel begonnen was. Bondscoach Van der Geest schudde gisteren mismoedig het hoofd toen `het geval-Houkes' ter sprake kwam. Een voorbeeldige inzet, maar onvoldoende resultaten daar kwam het eindrapport op neer.

In een doodlopende straat lijkt zich ook de loopbaan van Nynke Klopstra (30) te bevinden. In de klasse tot 48 kilo werd de Friezin al na één ronde verwezen naar de herkansingen. Na één overwinning liep het ook daar spaak. Met een vlotte beenveeg maakte Tatyana Moskvina al na achttien seconden een resoluut einde aan de aspiraties van Klopstra. Zo gehavend bleek deze dat ze kort na de actie van de Wit-Russin opnieuw tegen de vlakte ging. Klopstra's val stond misschien symbool voor het afgezien van Van der Geest weinig overtuigende optreden van de Nederlandse ploeg.