Marilyn Manson

Is Marilyn Manson, shockrocker en King Of Fuck, eigenlijk nog omstreden? Wel als je het aantal websites telt dat door Marilyn Manson haters wordt onderhouden.

En ook als je bedenkt dat een politiek correct bliksemoptreden in Michael Moores documentaire Bowling For Columbine (zie dvd-bespreking op deze pagina) de nodige bezorgde burgers schijnt te hebben gekalmeerd. Maar de eerste groep bestaat toch vooral uit `Don't believe the hype- fanaten', en de tweede groep uit lieden die Moores documentaire vooral briljant vinden omdat er eindelijk een Willibrord Frequin is opgestaan die hún onvrede verwoordt. Welbeschouwd is Marilyn Manson altijd een gimmick geweest, en in relatie tot andere kunstvormen van deze tijd ook nog eens een weinig opzienbarende gimmick. In literatuur, fotografie, film en animatie is shockeren heel wat uitbundiger bedreven. Ook Mansons muziek is een voortvloeisel uit stijlen die al voor zijn komst voor heisa zorgden. Industriële metal – door de smaakpolitie al jaren als oubollig afgedaan. Pseudo-artistieke symboliek – een erfenis van hard rock en new wave. Obstinate klederdrachten – Julia Roberts met ongeschoren oksels maakt heel wat meer los. En bovendien deden rockgroepen als Kiss in de jaren zeventig al wat Manson nu nog eens dunnetjes overdoet. Dat Marilyn Manson een artiest is die werkelijk wat te vertellen denkt te hebben is dan ook een onderbelicht aspect. Zijn strijd tegen de consumptiemaatschappij, de angstvoedende terreur van de media (hij was er in ieder geval eerder bij dan Moore), fascistiche mode eisen en meer van die rock & roll stokpaardjes hadden van hem eigenlijk juist een troeteldier van linkse idealisten moeten maken, ware het niet dat Marilyn Manson een artiestennaam heeft gekozen waarmee je niet graag je salonsocialisme verbonden ziet en hij zich in kleren hult waarvan je hoopt dat je zoon ze nooit dragen zal. Eigenlijk is Marilyn Manson dus het vleesgeworden cliché van de rock & roll, die lekkere muziek maakt met teksten waarover is nagedacht. Moderne hardrock met een boodschap. Ook op zijn nieuwe album staan weer een paar buitengewoon goeie songs. Snoeihard van opzet, gestroomlijnd met metalgitaren, van lucht voorzien door elektronische siernoten en opzwepend door goed gekozen ritmes. Daar Manson zijn symboliek deze keer uit de al zovaak geplunderde Weimar Republiek heeft gehaald is decadentie in de teksten het toverwoord. Sexuele vrijheden, pleidooien voor obsceniteiten, zaken die Amerikanen graag met Weimar in verband brengen. De onontkoombare verbale geweldsexplosies richten zich deze keer tegen Mansons vijanden, zo onderhand een hiphopmethode van het jaar nul en dus ook geen enkele reden meer om werkelijk ongerust van te geraken. Leest men de teksten om de lyrische capaciteiten van Manson, dan kun je stellen dat hij binnen de rock & roll een van de betere auteurs is die er helaas nog te vaak met de pet naar gooit. Hetzelfde geldt voor zijn muziek. Vijf nummers achter elkaar zijn zeer lekker, maar een heel album krijg je niet in één keer weg. Marilyn Manson bewijst zich wederom als een volkomen ongevaarlijk ventje, dat met een uitgekiend muzikaal recept en een gelikt mediaoffensief de markt bestookt met rock & roll voor de massa. En naar mijn smaak is hij een van de meer genietbare commerciële artiesten.

Shockrocker af

The Golden Age

Of Grotesque (Interscope/Universal)