Goudkleurige Tanfoglio op1

Hoeveel illegale vuurwapens telt Nederland? Volgens Tilburgse onderzoekers komen er jaarlijks tien- tot twintigduizend het land in. De Amsterdamse hoofdinspecteur Paul Gadema gelooft er niets van. Kleine crimineel Erik weet wel precies waar hij moet zijn. `Maar drie jaar geleden was het een stuk gemakkelijker en goedkoper.'

Erik, 23 jaar geblondeerd, modieus baardje loopt zo'n jaar of vijf, zes langs de rafelrand van de criminele wereld en heeft in die tijd al de nodige vuurwapens in zijn bezit gehad. Het ,,negerpistooltje'' dat hij een tijd geleden onverwachts tevoorschijn haalde, heeft hij alweer doorverkocht. Hij kon voor het omgebouwde Tanfoglio gasalarmpistool niet aan de benodigde 6.35 munitie komen. Nu heeft hij ,,een andere sukkel'' gevonden die voor 450 euro het pistooltje wel wilde kopen. ,,Heb ik toch nog honderd euro gepakt''.

De in Italië gemaakte Tanfoglio's worden in Portugal door wapensmeden omgebouwd. In het vorig jaar verschenen vuurwapenrapport Vuurwapencriminaliteit op basis van het vuurwapendatasysteem in 2001 van R. Kuijper en W.P.E. van der Leest staat dat van de 920 scherp schietende vuurwapens die in 2001 in beslag werden genomen, één type pistool er uitspringt: de Tanfoglio. In 2000 stond dit merk nog vierde op de lijst, onder de FN/Browning, CZ en Walther.

De Tanfoglio is makkelijk mee te nemen en is, volgens onderzoekers, zeer populair in kringen van met name Antilliaanse criminelen, vooral in de goudkleurige uitvoering. Volgens het Nederlands Forensisch Instituut wordt bij 15 tot 20 procent van de schietincidenten in Nederland gebruikgemaakt van een Tanfoglio. Wapendeskundigen vinden dit wapen overigens gevaarlijk voor de gebruiker zelf, omdat het in de hand kan ontploffen als het niet adequaat is omgebouwd.

Erik is bekend met de mogelijke gevaren van de Tanfoglio. Ook van de schietsleutelhanger die hij heeft, weet hij dat deze zich bij onoordeelkundig gebruik tegen de bezitter kan keren. ,,Een vriend legde uit hoe je hem moest gebruiken en toen ging hij onverwachts af. Ik schrok me rot.'' Het gebeurde `s nachts op straat en niet veel later reed een politieauto voorbij.

Hij omschrijft zichzelf als ,,een kleine krabbelaar''. Paar duizend xtc-pillen hier, portie Viagra daar. ,,Zat ik laatst in de auto met een doos vol pillen onder de bank, werden we aangehouden door de politie. Het was een dure auto en ik zat naast een grote neger. Gelukkig controleerden ze de auto niet. Maar ik ga nooit meer met handel in een dure auto naast een grote neger zitten.'' Meestal schuift hij gestolen goederen door en heel soms verkoopt hij een wapen. Het levert hem ,,een aardig zakcentje'' op. ,,Moet je nog een laptop kopen?'', vraagt hij en passant.

Wat heeft hij nu? Hij wacht even tot de aantrekkelijke buurvrouw die plotseling binnenkwam, weer is verdwenen. Nog even ijlt het beeld na van een tatoeage die tussen broekband en truitje zichtbaar was. ,,Ze is stripper'', zegt hij en noemt de namen van een paar uitgaansgelegenheden.

Dan pakt Erik, in zijn kleine huurkamertje tweehoog achter, een sporttas uit de kast. Aan de muur hangt een filmposter met mannen die elkaar onder schot houden. Op de grond ligt in een handdoek gewikkeld zijn Star Firestar M-43. Het serienummer is weggevijld. Het pistool weegt 855 gram en is gemaakt in de Baskische plaats Eibar. De M-43 is sinds 1988 in productie. In Nederland is het wapen vooral bekend als het pistool waarmee Pim Fortuyn is vermoord. Erik zegt er ,,bijna zeker'' van te zijn dat dit wapen afkomstig is van een ,,lekkende'' schietschool. ,,Bijna alle scholen zijn lek'', zegt hij.

Een vuurwapen koop je niet als een broodje paling. Je zou wel iets kunnen bestellen, een Scorpio of een Glock bijvoorbeeld, maar voor een snelle aanschaf is het de markt die dicteert waaruit je kan kiezen. ,,Ik kon een tijd geleden een 19-schots Glock kopen voor 1.700 euro'', zegt Erik. Heeft hij niet gedaan, omdat hij al een wapen had en even niemand wist die er wel één wilde. Dat laatste was ook zo toen hij jaren geleden een partij vuurwapens uit Polen kreeg aangeboden die 600 à 700 euro per stuk kostten. Toen hij een koper had gevonden, was de partij al weg.

Naar zijn zeggen was het drie jaar geleden een stuk gemakkelijker om een vuurwapen te kopen en bovendien waren de prijzen toen lager. De Star kostte hem 1.000 euro. Hij zou nu nog wel kunnen komen aan een Glock voor 2.000 euro, maar dat komt, zo zegt Erik, omdat hij weet wie je moet kennen. Als je dat niet weet, gooien ze er zo een duizendje bovenop. ,,En dat is maar goed ook, want iedere mongool kan anders zo'n ding kopen.'' Voor hem behoort het hebben van een wapen tot de natuurlijke gang van zaken. ,,Je denkt toch niet dat ik niets bij me heb als ik iets voor vijftien ruggen koop?''

Heeft hij wel eens op iemand geschoten? Nee, maar hij kent er genoeg in zijn omgeving die dat wel hebben gedaan. En een goede vriend van hem, ook voor in de twintig, is net doodgeschoten. Dan bedenkt hij opeens dat hij met iemand een zakelijk geschil heeft. ,,Dan moet ik echt mijn gedachten proberen stil te zetten, want dan zie ik het voor me hoe ik hem neerschiet.''