Decadentie in Hollywood

Hardcore homo-porno, dierenvertrutting, nep-acteurs. Op een feestje in Hollywood verbaast Maartje Duin zich nergens meer over - tot haar eigen verbazing.

Dat was nu een typisch Hollywood-feestje, zeiden we op de terugweg tegen elkaar.

Gastheer was Dietrich, een ons onbekende Duitser.

De grote `Hoe goed ken je Dietrich?' quiz die elke gast bij binnenkomst in handen gedrukt kreeg, maakte die omissie goed. Zo leerden we dat Dietrichs gebruikelijke bestelling bij Starbucks geen a) double shot venti iced mocha of c) medium no foam venti cappuccino was, maar b) singleshot, grande, decaf soy latte. Zijn favoriete sushi-restaurant was niet b) Sushi Mushi of c) Noshi Sushi maar a) Matsuisha. Tijdens zijn tienjarig verblijf in LA was hij, in willekeurige volgorde, werkzaam geweest als a) webmaster van Pamela Anderson.com, b) account executive bij Calvin Klein, c) distributeur van homoporno-video's – alleen niet als d) gids voor Zsa Zsa Gabor tijdens haar laatste bezoek aan Zwitserland.

Champagnekurken knalden het balkon af – bij gunstige wind zouden ze in de achtertuin van Seal terecht zijn gekomen – terwijl wij op zoek gingen naar onze vriend Jeremy.

Jeremy was de eigenaar van dit huis in de Hollywood Hills, dat hij vanavond aan Dietrich ter beschikking had gesteld. Hij had het een half jaar geleden gekocht van de vijf miljoen dollar die zijn grootvader hem had nagelaten. Jeremy woonde er samen met Jay. Jay hield niet zo van feestjes, vertrouwde Jeremy ons toe. Voor het gemak had hij zijn vriend een nachtje ondergebracht in het Bel Age Hotel, even verderop. `Opa betaalt!' schaterde hij.

Wel van de partij was hun dwergpinchertje Little Bee, als gewoonlijk gehuld in een lichtblauw T-shirtje. Spoiled, stond er in namaakdiamantjes op gedrukt.

Het werd later. Een veertiger in een hoek hield een lyrische verhandeling over het werk van Neil Labute. Men verdrong zich voor een computerscherm toen bekend werd dat er een homo-pornoster in ons midden was. Er trok een rij acteurs en producers aan mij voorbij.

Toen ik hier net zat, brachten dit soort situaties mij voortdurend in verlegenheid. Vooral die ontmoetingen met acteurs. Beleefd vroeg ik ze in welke film ze op dat moment schitterden. Nou, antwoordden ze dan, ze waren nog hard bezig met netwerken, lijntjes uitzetten, een agent regelen, audities aflopen. Soms al tien jaar.

Pijnlijk? Al snel werd me duidelijk dat ik de enige was die dat zo ervoer. In Hollywood stel je je voor met je ambitie, niet met je daadwerkelijke beroep. Ook vanavond zou ik bij thuiskomst weer de verzamelde visitekaartjes van de acteurs uit mijn zak halen; dan zou er `timmerman' opstaan, of `personal trainer'. Aan de schaamteloosheid die ik in het begin verafschuwde, was ik langzaam gewend. Sterker nog: die was ik gaan waarderen.

Maar toen het feest ten einde liep – de laatste gasten hingen roerloos in zitzakken op het balkon – zagen wij Dietrich met vuilniszakken in de weer. De dag daarop zou hij voor een weekend naar New York vliegen. Dat betekende dat de reuzenpan paëlla en de chocoladetaart, gemaakt door een bevriende celebrity-cateraar, werden weggegooid. Opeens moest ik ingrijpen.

Het duurde zeker een half uur voordat we een geschikte dakloze hadden gevonden. Eindelijk kregen we een grijsaard in het vizier die zijn boodschappenwagentje voortduwde over Hollywood Boulevard.

Hij had best zin in een stukje taart. Hop, een hele zak mocht hij hebben. En wilde hij niet ook nog wat rijst?

Zijn ogen vernauwden zich tot wantrouwende spleetjes.

,,Wat is het voor rijst?''

Een Spaans recept, drongen we aan. Zeer voedzaam, met gamba's en groenten.

,,Nah'', zei hij, ,,probeer het bij mijn collega, hier twee straten verderop. Persoonlijk heb ik het niet zo op gamba's.''

En weg stommelde hij, zonder een woord van dank. Verbijsterd bleven we achter. Hardcore homoporno en dierenvertrutting – soit. Een timmerman of fitnesstrainer die zich als acteur vermomd – ook geen punt. Maar een dakloze met sterallures – de schaamteloosheid!