Column

Bekentenissen

Ontroerd. Echt ontroerd. Wie rekent nou op een open brief van Ewald Kist, voorzitter van de Raad van Bestuur van de ING-bank, waarin hij na het kelderen van de kwartaalwinst met maar liefst 85 procent, schrijft dat hij afziet van zijn salarisverhoging van 60 procent? Hij schaamt zich openlijk dat hij zich, terwijl hij al wist in welke afgrond hij zijn bank gestort had, in de ballenbak van de grootverdieners had begeven. Wie verwacht dat? Ik niet. Wat een heer. Wat een koning. Wat een goed mens.

Van zijn collega Alexander Rinnooy Kan had ik na zijn 5 mei-toespraak niet anders verwacht. Hoewel? Dat hij, gezien de arm-rijkverhouding in de wereld, de komende drie jaar afziet van zijn salaris, premies en optieregeling, vind ik toch ook wel weer heel nobel. Bijna overdreven. En dat hij een asielzoekerscentrum in de tuin van zijn villa wil, gaat ook ver. Ik denk niet dat men in de lommerrijke laan blij is met de cultuuromslag van linkse Alexander.

Het is sowieso een week van de bekentenissen. Het epistel van Boris Dittrich aan het D66-congres en het handjevol kiezers op deze partij vind ik ook indrukwekkend. Gewoon openlijk verklaren dat je zo regeringsgeil bent, dat je daarom alle eerder gedane beloften laat varen, getuigt van grote moed. Hij citeert zichzelf uit zijn eerste toespraak als fractievoorzitter: ,,Zolang wij zes zetels hebben, de derde nederlaag op rij, en zolang CDA en VVD geen vernieuwing van ons bestel willen, niets doen voor natuur en milieu, geen miljardenimpuls willen geven aan de versterking van het onderwijs en de kenniseconomie, moeten wij niet mee willen regeren” en biedt openlijk zijn verontschuldigingen aan. Hij legt uit dat hij zijn principes en doelstellingen als hobbypluimvee in kratten aan de weg heeft gezet, omdat hij zijn vriend en collega Thom de Graaf zo graag een ministerspost gunt.

Zelf wil Boris op Volksgezondheid. Hij wil vooral werken aan het ontwikkelen van de gezichtstransplantatie. Dat je je zomaar opeens een andere identiteit kunt aanmeten. Uit het niets de Limbo-Roomse kop van Maxime Verhagen. In eerste instantie denkt men aan een Maastrichts carnavalsmasker, maar het is een niet terug te draaien transplantatie. Is dat Gerrit Zalm? Nee, joh, dat is Lousewies! D66 wil de gezichtstransplantatie in het Ziekenfondspakket. Zonder eigen risico. Wat is die Boris een draaikont. Als deze nicht morgen meldt dat hij eigenlijk hetero is en in een droeve doorzonwoning in Zeewolde al jaren een vrouw en twee kinderen heeft zitten, geloof ik hem onmiddellijk.

Nog dieper onder de indruk ben ik van onze toekomstige koningin Máxima, die in heldere Pluk-van-de-Petteflettaal een prachtig pleidooi hield voor de ultieme integratie. Haar voorbeeld dat je, als je een aanrijding hebt veroorzaakt omdat je niet oplette toen je het tuinhek van je schoonmoeder uitreed, nooit schuld moet bekennen, vond ik geweldig. Zo simpel als ze het zei: ,,Integratie betekent dat je na een aanrijding zorgt dat je weg bent, een uitrit noem je later gewoon een openbare weg en je bekommert je ter plaatse niet om het gebroken been van de tegenpartij. Gewoon wegwezen en voorlopig niet betalen! Dat is pas echte integratie. Hollandser kan het niet.” Dit is een vrouw die ik graag aan het hoofd van onze natie zie. Die kan wel met een handjevol Borisjes op het bordes. Voorlopig moet ze dat nog even aan haar schoonmoeder overlaten, maar haar tijd komt zeker en vast.

Helemaal onder de indruk ben ik van de bekentenissen van het Nederlandse alpinistengilde. Ik heb het over Ronald Naar en Bart Vos, die gisteren op een gezamenlijke persconferentie verklaarden zelfs nog nooit op de zolder van het huis van hun oma te zijn geweest. Bungalowjongens, die soep van een plat bord eten. Bij een diep bord worden ze duizelig en bij een soepkom krijgen ze suïcidale neigingen. Ze kennen de Mount Everest alleen van een plaatje. De Paasheuvel was al een hele klim. Bij het woord Vaals beginnen ze te kotsen.

Laten we van dit weekend een groot bekentenis- en excuusweekend maken. Stap naar je partner, kijk hem of haar aan en geef het eindelijk toe! Dat is pas een opluchting.