Bedreigde man? 1

Uit de bewering van Richel en Zander, dat de `mannenbeweging' die gevolg was van de tweede feministische golf, bestond uit ,,curieuze watjes die vooral zeer doordrongen leken van hun sociale, morele, seksuele en emotionele inferioriteit aan de vrouw'', mag je afleiden dat ze er niet bij geweest zijn (NRC Handelsblad, 10 mei) .

Je had destijds een stuk of twaalf mannenpraatgroepen, waarin mannen onwennig begonnen te praten over hun gedrag en belevingen en er achter probeerden te komen in hoeverre die voortkwamen uit hun rol of uit hun wezen. Natuurlijk werd er wel geklaagd en gezeurd, maar gelukkig was er ook veel ironie en zelfrelativering. De inferioriteitsgevoelens waar Richel en Zander over spreken ben ik er niet tegengekomen.

Wel jammer dat nu nog steeds allerlei zaken aan het in geslachtelijke zin man-zijn worden toegeschreven, die voornamelijk met (veelal zelfgekozen) gedrag te maken hebben. Jammer ook dat de mannensituatie zozeer vanuit het perspectief van gescheiden mannen bezien wordt.

Dat er in Nederland jaarlijks 35.000 echtscheidingen plaatsvinden verbaast me niks. De huidige cultuur is er een waar het halen belangrijker is dan het brengen en dat is een instelling waar je in een huwelijk niet ver mee komt.

Maar als ik lees dat mannen die zich vóór die scheiding met volle passie hebben ingezet voor hun gezinnen plotsklaps tot hun verbijstering ontdekken dat het huwelijk een contract is geworden, waarbij de rechter aan de kant staat van degene die dat contract wil verbreken, is hier dan niet een gescheiden man aan het woord, die z'n zin niet heeft gekregen? Moeten we nu echt geloven dat er tienduizenden boze moeders zonder enige aanleiding op pakweg vaderdag besluiten zichzelf en hem en de kinderen een echtscheiding aan te doen?