Sterren paaien

En daar was Liza Minnelli. Ietwat onvast ter been en schor van stem, maar toch. De organisatoren van de jaarlijkse uitreiking van de Musical Awards, maandagavond in de RAI in Amsterdam, hadden een vedette op wereldformaat in huis. Ze ontving de Cubus Oeuvre Award van presentator Hans van Willigenburg, werd op bewonderenswaardig hoog niveau toegezongen door een Nederlandse eredivisie (Simone Kleinsma, Vera Mann en Stanley Burleson) en bleek zelfs bereid te zijn een toegiftje uit New York New York met hen mee te zingen.

Dit was showbusiness, dit was glamour – wat is daar in vredesnaam op af te dingen?

De Cubus Oeuvre Award is vier jaar geleden ingesteld, tegelijk met de naar John Kraaijkamp vernoemde Musical Awards die op initiatief (en op kosten) van producent Joop van den Ende worden toegekend. In korte tijd hebben deze prijzen binnen de musicalwereld een status gekregen waarop veel prijzen in andere sectoren alleen maar jaloers kunnen zijn. En tegenover de kritiek dat ze slechts bedoeld zouden zijn als promotiecircus voor Van den Ende zelf, staat het feit dat de verdeling van de bekroningen intussen een lang niet onrealistische afspiegeling vormt van de musicalmachtsverhoudingen in dit land.

Maar nu die Cubus. In het eerste jaar ging de ereprijs naar Willem Nijholt. Volkomen terecht: hij speelde al in 1967 zijn eerste musicalrol (in De stunt, met Jasperina de Jong) en was jarenlang zo ongeveer de enige Nederlandse acteur die geen artistiek verschil maakte tussen toneelrollen en zang en dans in een musical. In het tweede jaar werd Seth Gaaikema gelauwerd om zijn vindingrijke musicalvertalingen. Eveneens terecht: sinds hij er in 1960 in slaagde My fair lady ook in het Nederlands te laten zingen, is hij een prominent vertaler gebleven.

Vorig jaar werd de derde Cubus Oeuvre Award echter uitgereikt aan Tim Rice, de voortreffelijke Britse tekstdichter van musicals als Jesus Christ Superstar en Evita en – misschien niet toevallig – ook van Aida, waarvan de Nederlandse versie een paar maanden eerder in première was gegaan. En dit jaar dus aan de Amerikaanse ster Liza Minnelli.

Zijn er dan geen Nederlandse kandidaten meer? Natuurlijk wel. Maar kennelijk heeft de organisatie definitief gekozen voor de internationale uitstraling. Waarmee de deur ook wijd open is gezet voor de willekeur.

Want niemand maakt mij wijs dat zo'n prijs ooit zal worden toegekend aan iemand die geen tijd of zin heeft om naar Amsterdam te komen. Het is ondenkbaar dat de Cubus aan Tim Rice of Liza Minnelli was toegewezen als er niet bij voorbaat zekerheid was geweest over hun aanwezigheid. Het is zelfs denkbaar dat grootheden van dit kaliber alleen met een prijs te paaien zijn, zoals Frank Sinatra alleen maar naar Nederland wilde komen nadat hem was verzekerd dat er een lid van het koninklijk huis in de zaal zou zitten.

Zo is de oeuvreprijs afhankelijk geworden van de vraag wie er dit jaar beschikbaar is om het ding in ontvangst te nemen. Terwijl toch niemand het in zijn hoofd zou halen om ook de andere Musical Awards voortaan aan beroemde buitenlanders uit te reiken.