Mierzoete lekkernij

Hoeveel folkloristische en fantastische lekkernij kan een mens hebben? Kan het een uur en veertig minuten duren? Dan kan Luna Papa niet op. Kijk maar, het begin: een luchtreis over woeste groengele heuvels, over een kudde opgedreven paarden, over een lemen dorpje aan de Kaspische kust en over de plaatselijke schoonheid Mamlakat. En intussen horen we de stem van de baby die nog niet eens in haar buik zit vertellen: ,,Ik zag een meisje, Mamlakat. Binnenkort gaat er wat met haar gebeuren. Zij wordt mijn mamma.''

Zo zet de Russische regisseur Bakhtiar Khudojnazarov de toon voor zijn excentrieke verhaal van Mamlakat, haar geestelijk invalide broer, haar in de konijnenhandel sjoemelende vader, en haar ongewenste zwangerschap door een mysterieuze man in de bosjes.

Mamlakat wil wel een abortus, maar als de gynaecoloog eerst een glaasje water gaat drinken, wordt hij neergeschoten door twee uit het niets opduikende bendes, die nog even aan elkaar vragen: ,,Op wie schiet je eigenlijk?'' Luna Papa is één lange reeks van zulke dolle gebeurtenissen tijdens de zoektocht naar de vader. Het gaat allemaal in een razend tempo – we zien Mamlakat voornamelijk hollen, met of zonder dikke buik – en tegen het schitterend decor van de Centraal-Aziatische republieken, de Kaspische Zee, Samarkand en het dorpje Far-Chor dat Khudojnazarov voor de film liet bouwen. Aan geld voor deze film duidelijk geen gebrek. Aan een interessant idee wel.

Kleurrijk is het zeker. Vrolijk ook. En dat in heel veel scènes de echo van films van Emir Kusturica doorklinkt zou niet erg zijn, als het kwaliteitsverschil niet zo duidelijk was. Vooral naar Kusturica's epische Underground heeft Khudojnazarov goed gekeken. Maar dat is een grimmig Balkanrequiem op vrolijke muziek. Luna Papa is een zoet sprookje. Kusturica is adembenemend, Khudojnazarov is dol. Door zijn bravoure weet hij Luna Papa nog lang overeind te houden, maar ten slotte vervliegt alles.

Luna Papa (Bakhtyar Khudojnazarov, 1999, Rusland). Ned.3, 23.17-1.05u.