Leven als Paul Gauguin

Zoals kunstenaar Rob Scholte (1958) een nationale bekendheid werd toen hij door een autobom beide benen verloor, zo werd kunstschilder Peter Klashorst (1957) een beroemdheid toen in 2000 bleek dat hij in Senegal gevangen zat, gearresteerd voor het uitlokken van prostitutie en het schilderen van pornografische doeken. Hij kwam vrij, vluchtte naar Gambia, met een van zijn Senegalese vriendinnen en toen kwamen de verhalen los, over zijn huishouden daar en de vele schonen die hij oppikte in nachtclubs en ook nog portretteerde. Zijn roem was gevestigd door de klassieke combinatie van seks en schilderen. Hij werd een nationale schelm, categorie Herman Brood.

Dat hij, net als Scholte, begin jaren tachtig tot de talenten uit de Amsterdamse anarchistisch-artistieke krakersscene behoorde, was weinigen bekend. Dat hij abstracte doeken had gemaakt waarvoor hij lovende kritieken in Amerikaanse kunstbladen oogstte, was ook bijzaak. Eigenlijk is dat ook bijzaak in het pas verschenen King Klashorst, van Nieuwe Revue-redacteur Robert Vuijsje. `Een biografie' is een wat overdreven titel voor deze verzameling reportages, schetsen en interviews over Klashorsts flamboyante en deprimerende levensstijl in Afrika. Hij ging daar heen om mooie vrouwen te schilderen en `goedkoop te neuken', aldus een van de vele vrienden in het boekje.

Het is allemaal met vaart geschreven. Zo geeft Vuijsje, van de hak op de tak springend, impressies van Klashorsts jeugd, van de `anarchistische' studietijd op de Rietveldacademie in Amsterdam, van het excessieve drugsgebruik en van de pogingen om `het in New York te maken'. Gaandeweg komen we ook bij het omslagpunt, toen Klashorst, nadat zijn grote liefde in Nederland hem had verlaten, niets meer van de liefde moest hebben. Al dat relatiegedoe, weg ermee. Met wat geld koop je dat wel bij de hoeren af, legt hij uit. Hij wil ook breken met al dat intellectuele kunstgedoe. Louter nog schilderen en neuken, daar gaat het hem om. Deze nihilistische, seksistische levensvisie – soms moet je vrouwen slaan – komt in dit boekje goed naar voren.

Maar zelfs Klashorst wordt al dat hoeren en snoeren soms te veel. Als hij drie kinderen bij verschillende Afrikaanse vrouwen heeft, verzucht hij: `Ik wil voorkomen dat ik over vijftien jaar een bordeel in Kenia binnenloop en mijn eigen dochter neuk.' Maar die depressies duren niet lang. Leven als Gauguin, dat is zijn ideaal: `Het liefst wil ik kapot gaan in een hut in Afrika, omringd door inheemse vrouwen'. De branieachtige verslagen van het doen en laten van de kunstenaar, maken dit boekje lezenswaardig: zo uitgebreid zijn Klashorsts `filosofie' en reacties daarop van mede-kunstenaars niet eerder gedocumenteerd. Nu graag een overzicht van zijn schilderkunst.

Robert Vuijsje: King Klashorst, de biografie. Vassallucci, 159 blz. €16,50