Rumoer met Caine

Autoclaxons, gespreksflarden, muzak van middenstanders, kwetterende vogels, reclame-jingles, politici met een luide boodschap, er was dinsdag in de Melkweg meer stadsrumoer hoorbaar dan buiten op het Leidseplein.

Toetsenspeler Uri Caine (1956) stoeide twee jaar geleden op het Holland Festival met enkele helden uit de klassieke muziek: Schumann en Mahler onder anderen. Het leverde verwarrende avonden op, zelfs voor luisteraars die door Caines platen op het label Winter&Winter; redelijk waren voorbereid.

In de Melkweg greep Caine dinsdag terug op een recenter cd-project, namelijk Bedrock, waarin een poging werd gedaan de funk-fusion uit jaren '70 te verbinden met de `dance' van heden. Dit met de hulp van dj Olive die de stukken lardeerde met een borrelende geluidenstroom. Dat een heleboel ongericht geluid eerder leidt tot apathie dan tot enthousiaste actie bleek in de Melkweg al snel. Van dance was in de zaal niet veel te bespeuren en dat was geen wonder omdat er op het podium zo weinig gebeurde dat je het allengs gevoel kreeg dat het woord Bedrock letterlijk bedoeld was. Als je even je ogen sloot dan zag je het voor je: Uri Caine die half opgericht tegen zachte kussens en het toetsenbord op zijn buik, zonder zich zichtbaar in te spannen van de ene naar de andere `groove' zapt.

Had hij teruggegrepen op de echte funk van James Brown, dan was het misschien nog wel spannend geworden. De muziek die Caine oplepelt met zijn Fender Rhodes doet echter eerder denken die van pianist Ramsey Lewis. Die met zijn In Crowd in de jaren '60 menige kroeg aan het meezingen kreeg tot zijn formule, uitgemolken tot op het bot, naar het bejaardenhuis verdween.

Dat de Melkweg wakker bleef was vooral te danken aan het feit dat de basgitaar van Tim Lefebvre geweldig bonkte en drummer Zach Danziger een paar keer de kans greep om een luidruchtige solo te spelen. En toen er in het tweede deel van het concert eindelijk een aanwijsbaar verband groeide tussen Caines trio en het décor van dj Olive rolde er een versleten hit uit: Spinning Wheel van Blood, Sweat & Tears.

Mahler, Wagner, Bach en Beethoven, niemand is heilig voor Uri Caine, en afgaande op dit laatste concert, schijnbaar ook niet zijn trouwe publiek. Of waren deze `chill' en `lounge'- exercities misschien bedoeld om zijn fans, ontredderd door oorlog en groteske leugens, gerust te stellen? In verwarrende tijden is niets zeker.

Concert: Uri Caine Trio plus dj Olive. Gehoord: 13/5 Melkweg Amsterdam.