Ellendig leven van een schim

Kattengejank van een viool overstemt het einde van de voorstelling Wraak, mijn nooit gelezen brief van het Vlaamse kunstencollectief Chahoula. Het gekraak en gepiep verscheurt met een hemeltergende aanhoudendheid de afscheidswoorden van Nadia Abdelouafi, die net vijfenveertig minuten lang in horten en stoten heeft verteld over haar ellendige leven als Marokkaanse. Dat ze niets mag, dat ze geslagen wordt door haar broer, dat haar moeder vindt dat ze zich moet aborteren omdat ze zonder wettige echtgenoot zwanger werd. Al die tijd is Abdelouafi slechts een schim, want een zwart gazen scherm behoedt haar voor de priemende ogen van het publiek. Op deze half doorzichtige sluier tussen actrice en kijker worden ook meer algemeen getinte, maar even felle verwijten tegen mannelijke Marokkanen geprojecteerd. Het zijn schrikbarende zinnen die langzaam oplichten, bekend bij iedere krantenlezer. Ze gaan over de dwingende idealisering van het maagdenvlies en de deugdzame vrouw die nooit het huis verlaat.

Naast de teksten verschijnen op de scheidingswand ook filmbeelden. Flarden van huizen en lampjes in een donkere nacht, irritant kunstzinnig en onduidelijk. Dreunende basklanken begeleiden de beelden, soms aangevuld door opdringerige geluidssamples die een dominante muzikante/computertechnica uit haar apparatuur perst.

Abdelouafi heeft bij zichzelf een grote beurse plek gevonden en beukt daar ten overstaan van iedereen de hele voorstelling lang met haar vuisten op. Maar écht pijnlijk is dat zoveel oprecht ten toon gespreide machteloosheid en ellende door alle technische kunstgrepen nooit bij de toeschouwer geraakt.

Voorstelling: Wraak, mijn nooit gelezen brief door Kunstencollectief Chahoula. Spel en regie: Nadia Abdelouafi. Gezien: 14/5, De Brakke Grond, Amsterdam. Tournee in Nederland t/m 7/6. Inl. 020-412 1415 of www.brakkegrond.nl