Een inhalige Indiase bruidegom

Nisha zou trouwen met Munish. Maar Munish's ouders waren inhalig. Nisha, in huwelijkssari en zwaar behangen met goud, belde de politie.

Tussen geboorte en dood is er voor de Indiase mens maar één belangrijk moment: het huwelijk. Maar dat verloopt blijkbaar nooit vlekkeloos. Aan liefde vóór het huwelijk wordt, zoals bekend, niet gedaan: trouwen doe je met de keuze van je ouders.

De ouders doen daar niet licht over. Maanden, soms jaren duurt de zoektocht naar de juiste partner. Het opleidingsniveau moet gelijk zijn, de status van de familie, de kaste, de taal, liefst ook de huidskleur. Dan moet de horoscoop nog worden getrokken, elke disharmonie wordt op die manier uitgesloten.

Blijft maar één obstakel over: de `dowry', ofwel de bruidsschat. Wettelijk is dat verboden, wie een dowry eist kan voor jaren in de gevangenis belanden. Maar de wet is moeilijk uitvoerbaar: het moet bewezen worden dat de familie van de bruidegom om geld vroeg en cadeaus van de vader van de bruid vallen niet onder de dowry.

Op het platteland worden vrouwen vermoord omdat ze niet genoeg dowry inbrachten, maar dan worden de daders veroordeeld wegens moord, en niet wegens de dowry-eis. Zoiets gebeurt alleen op het platteland. Of niet?

Dezer dagen verschenen grote foto's en artikelen op de voorpagina's van de nationale kranten over Nisha Sharma, die in het huwelijk zou treden met Munish Dalal. Beiden wonen in Delhi, Nisha rondde haar studie informatietechnologie met glans af, Munish is leraar op een middelbare school. Alles was verder oké, Nisha is ook nog beeldschoon en Munish niet bepaald onknap. De goden leken het te hebben gewild.

Families uit de middenklasse praten nooit over dowry. Maar de ouders van Munish kwamen een paar weken terug tot de ontdekking dat het nieuwe paar geen televisie had. De vader van Nisha begreep de hint en kocht als cadeau een grote kleuren-tv.

En o ja, herinnerde de moeder van Munish zich: een ijskast is tegenwoordig geen luxe. Er kwam een ijskast. En toen een wasmachine, een magnetron en een stereo-installatie. Nisha's vader schafte alle spullen aan, die in dozen klaarstonden voor het moment na de dag van de bruiloft, als de bruidegom zijn bruid komt halen.

Iedereen leek tevreden, tot het ogenblik van de inzegening. Zoals gebruikelijk ontvangt de vader van de bruid de gasten van de andere partij, terwijl de bruid thuis de laatste hand legt aan haar betoverende verschijning. De moeder van Munish nam Nisha's vader even apart en de cameraman legde dit vertederende tafereel vast. Zo legde hij ook vast hoe Munish' moeder de vader van de bruid ineens een klap in het gezicht gaf.

Groot tumult. Nisha's broer belde Nisha om verslag te doen: de familie van Munish eist terstond nog 22.000 euro èn een nieuwe auto. Maar Munish hééft een auto, riep Nisha verbaast. Ja, maar deze is voor zijn jongere broer.

Nisha, gekleed in haar huwelijkssari en behangen met goud, belde de politie. Munish vertelde de gerechtsdienaar dat de onenigheid niet ging om een bruidsschat, maar om het feit dat de vader pas op het laatste moment vertelde dat Nisha een `vlek' had op de rug. Een bruid kan natuurlijk alleen vlekkeloos worden ontvangen. Maar de videoband die de politie bekeek onthulde iets anders en Munish en zijn ouders werden gearresteerd.

Nisha heeft sindsdien honderden adhesiebetuigingen gekregen van vrouwen, juristen, politici en filmsterren. Ook zijn er jongemannen die zeggen met haar te willen trouwen. Ze raakten verliefd op haar foto in de kranten. En die vlek, ach: men moet niet alles willen.