Loom optreden Lucinda Williams

Langverwacht is een understatement, want de Texaanse zangeres Lucinda Williams was nog niet eerder in Nederland te zien. In ieder geval niet sinds haar doorbraak-album Car Wheels On A Gravel Road uit 1998, waarop ze met een aan exhibitionisme grenzende openhartigheid zong over haar liefdes, verlangens en jeugdherinneringen. Voordien was ze al ruim twintig jaar actief en leek ze tevreden met haar rol van gerespecteerd maar onopvallend singer/songwriter. Nu trof ze een meer dan welwillend publiek in een uitverkocht Paradiso, dat door de bijna voltooide verbouwing voor het eerst 1.400 mensen kon binnenlaten.

Als vijftigjarige is Williams een laatbloeier, die Car Wheels in een voor haar doen vrij hoog tempo liet volgen door twee nieuwe cd's vol intens persoonlijke liedjes. Het succes werkte enigszins vervlakkend, want op haar nieuwe cd World Without Tears klinkt ze soms alsof ze haar in een luie Texaanse `drawl' gezongen teksten liggend op haar rug in de microfoon heeft gekreund. In Paradiso ging het er net zo loom aan toe, met een ritmesectie die van hun vorige werkgever Dwight Yoakam hun slepend strakke country-backbeat hadden meegenomen. Alle nummers werden flink wat langzamer gespeeld dan op de plaat, en Williams maakte ook al geen energieke indruk toen er een hulpje op het podium verscheen om tussen de nummers de bladzijden van haar tekstenboek om te slaan. Daar stond tegenover dat het een avondvullende show van meer dan twee uur werd, waarbij ze meermaals verkondigde dat we het meest levendige publiek waren dat ze tot nu toe in Europa had getroffen.

Lucinda Williams is de country ontgroeid en voorzover ze geen eigen subgenre als herkenbaar singer/songwriter heeft gecreëerd, probeerde ze enkele gewaagde uitstapjes richting funk en zelfs rap, in de grotendeels gesproken teksten van Sweet side en American dream. In het monotone Righteously ontstond zelfs een soort countryfunk, waarin gitarist Doug Pettibone een bijna-citaat pleegde uit Jimi Hendrix' Third stone from the sun. Veel mooier waren de liedjes waarin Lucinda Williams haar hart liet spreken in onderkoeld-slome melodieën, met name de aangrijpende nostalgie van Lake Charles en het seksueel expliciete titelnummer van haar voorlaatste album Essence.

Als Lucinda haar vrijer `baby sweet baby, bring me your gift' toezingt, dan heeft ze het niet over een doos chocola. Haar teksten hebben de onverschrokkenheid van een rijpere levensvisie en op de beste momenten kan ze meeslepend en ontroerend zijn. Maar ze bracht het in Paradiso zo schijnbaar onbewogen, dat ze haar songschrijversambacht tot een kunstje reduceerde. Overtime, onlangs opgenomen door de 70-jarige Willie Nelson, werd helemaal in diens jazzy stijl gespeeld. Williams' cafébandverleden speelde op toen er in de lange toegift een paar inwisselbare bluesjes werden vertolkt, terwijl nog zoveel mooie nummers van haarzelf niet aan bod waren gekomen. Waarmee er, ondanks de vlakke vertoning, toch weer naar haar volgende optreden in Nederland kan worden uitgekeken.

Concert: Lucinda Williams. Gehoord: 12/5 Paradiso, Amsterdam.