Witte sekte

Hans van der Lugt beschrijft op fascinerende wijze de Japanse groep Panawave (`Japan in de ban van een witte sekte', NRC Handelsblad, 9 mei). Het rondtrekkende toneelgezelschap weet op basis van vage aantijgingen en vooronderstellingen de aandacht op zich te vestigen.

In zijn verslag schrijft Van der Lugt, kennelijk als verklaring voor het fenomeen sektes: ,,Japan kent een zeer tolerante religieuze cultuur waarin weinig onderscheid wordt gemaakt tussen geloof en bijgeloof.'' Ook Nederland kent, naar ik meen, een dergelijke tolerante geloofscultuur. Misschien ben ik nog niet op de leeftijd des onderscheids, maar wil Van der Lugt mij desondanks uitleggen wat hij daarmee bedoelt. Wat is het verschil tussen geloof en bijgeloof? Wie bepaalt dat en op grond waarvan? Is dat verschil meetbaar of is het zelf gebaseerd op een (eigen) geloof?

Misschien is dat wat we, als eerste, nieuwkomers in Nederland moeten leren: dat we eenieders ideeën over `de waarheid' (want dat is wat geloof en/of bijgeloof is) respecteren. En mogelijk kunnen we daar een toets voor ontwikkelen niet goed dan terug.

En misschien zou de politie er beter aan doen als zij overtreders van dat gebod, van links en rechts, katholiek, atheïst, moslim of protestant, jong en oud, hard zou aanpakken. Rondrijden in witverpakte auto's zou geen kwaad kunnen, zolang ook zij zich aan bovenstaande regel houdt. Die is enerzijds zo simpel maar in de praktijk kennelijk zo moeilijk.