Neoconservatieven 1

Met grote belangstelling heb ik op de opiniepagina `De overmoed van de radicale neo's' van Henk Hofland gelezen (NRC Handelsblad, 3 mei).

Met zijn analyse van de huidige internationale situatie slaat Hofland de spijker op de kop. Terecht concludeert hij dat de groeiende Atlantische kloof vooral tragisch is voor het `oude Europa'. Een kloof die op korte termijn moeilijk te overbruggen zal zijn. De neoconservatieven schijnen te weten wat goed is voor de wereld en het denken in vijandbeelden is weer helemaal terug op de politieke agenda. De strategie, grand design, van de neo's is klip en klaar: overal invoeren van dat wat zij onder democratie verstaan. Wel onder hun regie en van bovenaf, desnoods te beginnen met bombardementen. Want gaat het niet goedschiks dan maar kwaadschiks. Wel vervelend natuurlijk dat daarbij zoveel slachtoffers onder de burgerbevolking vallen, onder hen voor wie het allemaal bedoeld is. Of ligt het toch allemaal wat anders? Wat is de verborgen agenda achter het `menslievende' ingrijpen via een `preventieve oorlog'?

Wat ik mis in het uitstekende verhaal van Hofland is een verwijzing naar de vele militaire interventies door de VS in het verleden. Uit een overzicht in zijn boek Schurkenstaat geeft William Blum daarvan een historisch overzicht. Daaruit valt te concluderen dat al heel lang één rode draad door het buitenlandse beleid van de VS loopt, neoconservatief of niet. Vanuit een, kapitalistisch geïnspireerd, superioriteitsgevoel dient de rest van de wereld zich ondergeschikt te maken aan onze belangen. Gevoelens van superioriteit in de politiek zijn eerder in de geschiedenis gevaarlijk gebleken. Misschien gloort er toch nog enige hoop, want luidt niet een oude wijsheid dat hoogmoed voor de val komt?