Moederdag

Het moest begonnen zijn in de kleedkamer van het tennisparkje. Hij had net zijn tas op de bank gezet toen er een man de kleedkamer binnenkwam die hij nog niet eerder bij het tennis had gezien, samen met een meisje van een jaar of zes, dat ook een klein tennisracket bij zich had.

,,Ik heb mijn dochtertje meegenomen'', zei de man. Hij antwoordde met een mompeltje waarmee hij wilde zeggen dat hij begreep dat het meisje niet zomaar van de straat was gepakt en dat hij aanvaardde dat ze in de mannenkleedkamer kwam.

,,Tenzij u zich helemaal gaat uitkleden'', zei de man. Wat was dat nou? Waar bemoeide die zich mee? Moest hij soms eerst een verantwoord omkleedplan voorleggen?

,,Ik vind het niet erg als ze kijkt, als ik maar niet als een kinderlokker bekend kom te staan'', zei hij. Een grapje dat niet goed viel. ,,Heeft u al getennist of moet u nog?'' vroeg de man argwanend.

Hij kleedde zich zo decent mogelijk om, denkend aan een gelukkig lang vervlogen tijd toen het op het strand ook zo omzichtig toeging en moeders met jurken een soort tent om zichzelf en hun kleine kinderen heenbouwden om te voorkomen dat de kroonjuweeltjes in het zicht kwamen. De man zei niets meer en bleef nauwlettend toezien. Als een Amerikaan die wacht tot hij de FBI kan waarschuwen dat er een roker is gesignaleerd, zo leek het wel.

Tijdens het tennissen dacht hij er niet meer aan en ook een paar dagen later niet, toen hij met vakantie ging.

Op het gruisstrand van Marina Grande lagen de vissersboten nog net zo als drie jaar geleden. Toen had hij een kleine invasie gezien van politie, brandweer en medische dienst, die de toestand als onhygiënisch wilde afkeuren. De bedoeling was dat er ruimte voor de toeristen zou komen om te zonnebaden. Die aanval was afgeslagen, alles was gebleven zoals het was.

De kerk van Santa Anna, patroonheilige van katholieke moeders en van de katholieke werkende vrouw, was open en binnen zong een meisjeskoor moederdagliedjes. Iets oudere meisjes nu, een jaar of tien.

Moederdag was geen woord dat hem met warmte vervulde, maar dit was zo mooi. Het prachtige kerkje, de meisjes die enthousiast heupwiegend misschien van een zangcarrière droomden, de trotse vaders en moeders en de allerkleinste kinderen die als rollende balletjes door de kerk renden.

Buiten een enorme taart met de woorden `Festa di Mamma' en veel flessen spumante. ,,Het zou leuk zijn als de kerk ook in Nederland zo'n functie zou hebben, maar dan zonder geloof'', zei zijn vrouw toen ze wegliepen.

Hij had foto's van het heupwiegende meisjeskoor gemaakt en stuurde ze nog dezelfde avond per e-mail naar zijn atheïstische vrienden met het bijschrift: ,,Is dit geen mis waard?''

Het moest Max Pam geweest zijn die hem had aangegeven.

De leider van het arrestatieteam was correct, al hoorde hij een van de ondergeschikten smalend over `Lolitamania' spreken.

Zeiden de namen Wendy Carroll, Marylou Culver en Nanette Smart hem iets? Het bleken een paar van de namen te zijn die hem dagelijks per e-mail een seksueel paradijs voorspiegelden. ,,Maar iedereen krijgt zulke post'', had hij nog gezegd. De ondervrager fronste. ,,Mijn moeder heeft onlangs ook internet genomen. Wilt u soms beweren dat ook zij?'' Hij zweeg beschaamd.

Eigenlijk verbaasde het hem niet dat zijn leven plotseling in een op ware feiten gebaseerd melodrama was veranderd en hij was opgelucht te horen dat het onderzoek had uitgewezen dat zijn vrouw niets van het netwerk geweten had.