Lastig lijntje

IN LUTJEBROEK gebeurt nooit iets. Zou men denken. Een stelletje Halbstarken uit het Westfriese dorp heeft het echter klaargespeeld de landelijke publiciteit te halen. Het lijkt vooral goed voor een glimlach wanneer men een paar raddraaiers wat ongemakkelijk naar de fotograaf of de lens van een tv-camera ziet kijken. Maar het spoorwegpersoneel is niet voor niets door het lint gegaan. Sinds de kortstondige ambtsperiode van minister Heinsbroek is de primaire reactie op de problemen op het spoortraject Enkhuizen-Hoorn voorspelbaar: ,,Waar is de politie als je hem nodig hebt? Zeker de eerzame automobilist bekeuren voor een bescheiden snelheidsovertreding.'' Helemaal zonder grond zijn dergelijke reacties niet. Nog onlangs werd in een van onze grote steden een brave tiener opgepakt omdat hij in het park samen met wat kameraden de eendjes bedreigde met een speelgoedpistool. Dat pistool kwam van de buurtmarkt, waar het bij een straatkraam verkrijgbaar is. Maar de politie vond het een verboden wapen – en sloot het kind op in een echte cel.

Zo blijft er altijd discussie mogelijk over politieprioriteiten. Maar de zwartepiet aan de politie toespelen is in het geval Enkhuizen-Hoorn toch te eenvoudig. En niet alleen omdat de politie wel degelijk extra mankracht inzet op het lastige lijntje. Politiehonden op het perron lossen het probleem echter niet werkelijk op. Dat probleem zou inderdaad wel eens kunnen zijn dat er in de omgeving van Enkhuizen niet veel te doen is voor de opgroeiende jeugd.

,,Delicten ontstaan vaak uit verveling'', zo wordt gewaarschuwd in de jongste aflevering van het Tijdschrift voor de Politie, een themanummer over jeugdige veelplegers. Verveling is geen politiezaak, maar een kwestie van jeugdbeleid. In een rapport over veiligheid op het spoor van de Stichting Maatschappij, Veiligheid en Politie (SMVP) staat deze waarneming: ,,Het gemeentebestuur lijkt het soms wel makkelijk te vinden dat de stationshallen dienen als opvang voor probleemgroepen, daarmee de NS en de spoorwegpolitie met de problemen achterlatend.''

IEDER ZIJN EIGEN verantwoordelijkheid. Aan de NS de taak ervoor te zorgen dat de (hoofd)conducteur terug op zijn voetstuk komt, zoals het motto luidt van het SMVP-rapport. Voor de politie is de opdracht de hondenpatrouille op het perron te vervangen door een structurele `rugdekking' voor NS-personeel. Maar het nemen van verantwoordelijkheid geldt ook voor de directe omgeving van de ontspoorde relschoppers. Met name de ouders en de school.