Ingebeeld feminisme

Renate Dorrestein heeft de lijdsters aan het chronische vermoeidheidssyndroom ME alweer geen plezier gedaan. Inmiddels is ze genezen. Ze was verrast dat dat zo plotseling en zonder enige aanwijsbare oorzaak gebeurde, en in het interviewprogramma Tot op het bot gaf ze toe dat ze nog steeds niet weet of ze zich heeft aangesteld.

Het door Dorrestein opgerichte ME-fonds is juist op zoek naar een microscopisch dadertje dat de lamlendigheid in het lichaam veroorzaakt. Maar Dorrestein worstelt met een verklaring voor wat haar is overkomen: ,,Ik wil mij oprecht openstellen voor de mogelijkheid dat ik me maar wat heb ingebeeld. Dingen verzinnen is tenslotte mijn vak.'' Maar, zei ze erbij, 30.000 andere lijdsters aan deze ziekte hebben verzinnen niet als vak.

Toen ze ziek was, publiceerde Dorrestein een stroom boeken en ze zei dat menig keuringsarts die boeken als lichtend voorbeeld had voorgehouden aan patiënten die leden aan het vermoeidheidssyndroom. ,,Anderen kregen straf voor het feit dat ik nog wel in staat was tot een maatschappelijke bijdrage'', zei ze.

Dit was nieuws en toch had ik niet het gevoel dat het interview tot op het bot ging. Interviewer Frénk van der Linden stelt korte, heldere vragen en dat is al uitzonderlijk bij presentatoren, maar het leek wel of hij en Dorrestein elkaar al kenden en dit soort gesprekken vaker hadden gevoerd. Ze werkten allebei in dezelfde tijd voor het voormalige katholieke weekblad De Tijd, hij als journalist, zij als columniste. Het komt wel vaker voor dat kennissen voor de tv moeten doen alsof ze elkaar voor het eerst ontmoeten en dat leidt niet altijd tot de slechtste interviews. Maar het leven van Dorrestein is al in allerlei bladen en programma's uitgemolken, zodat zelfs ik als minder ingevoerde kijker alle details al wist, de zelfmoord en de eetstoornissen van haar zus, de speelgoedbeer die haar moeder haar afnam, haar ME, de vriend die haar tijdens haar ziekte hielp en met wie ze nu gelukkig samen is. Behalve haar verrassende opmerking over mogelijke aanstellerij hoorde ik niets nieuws. Er zijn al zoveel andere journalisten bij haar tot op het bot gegaan dat er geen vlees meer over is. Haar levensloop is algemeen entertainment.

Als feministisch columniste viel Dorrestein destijds tot mijn verbazing in de smaak bij mensen die ik bij de antifeministen had geschaard. Van der Linden confronteerde haar met citaten van indertijd. ,,Getrouwde vrouwen zijn moffenhoeren'', bijvoorbeeld. Achteraf heeft ze ooit toegegeven dat ze ,,grievend'' was en ,,oogkleppen op had''. Maar haar fans namen dergelijke uitspraken niet letterlijk. Inhoud deed er niet toe, als de gezindheid maar goed was en je jezelf feminist kon noemen. Dat is nu niet anders. Barend & Van Dorp hadden gisteren staatssecretaris van emancipatie, Kee Phoa, op bezoek. Hij sprak over zijn grote politieke erfenis: een uitgave van 10 miljoen euro voor Postbus 51-spotjes, waarin de huishoudelijke luiheid van de man aan de kaak wordt gesteld. De helft van die tien miljoen euro wordt bekostigd door de Europese Unie, dus de spotjes zijn ook nog te geef.

Phoa's geringe daadkracht moet een voorbeeld zijn voor andere ministers, want hard werken is slecht voor de emancipatie. Volgens Sociale Zaken moeten topmannen even weinig werken als vrouwen zodat die kunnen meeconcurreren. Zo begrijp ik dit plan tenminste: ,,Meneer Jansen, u krijgt geen promotie, want u heeft zich te hard voor ons ingezet. We bevorderen de collega die we hier nooit zien. Die gedraagt zich tenminste als een echte vrouw.'' Uniek in de wereld.

Phoa neemt zelf een voorbeeld aan vrouwen en vindt dat de andere ministers dat ook moeten doen. ,,Een bewindspersoon heeft het erg druk'', zei hij gisteren. ,,Al die loodgieterstassen met werk zijn killing.'' Drie van zijn vier ochtendkranten heeft hij de deur uitgedaan en tijdens het ontbijt neemt hij tijd om te praten met zijn gezin. En als nou die andere ministers ook nog zijn minimale uitgaven volgen, krijgen we eindelijk die zuinige overheid die al jaren wordt nagestreefd. Alle departementen produceren alleen nog met Europees geld gefinancierde Postbus 51-spotjes die je niet al te letterlijk moet nemen. Vermoeidheid was misschien inbeelding van Dorrestein, drukte op het werk is inbeelding van ijdele mannen.