`Heel veel noten spelen'

Vaak klinkt het duo The Raveonettes als een band uit de jaren tachtig, maar ze zijn verzot op moderne techniek. Sharin Foo en Sune Rose Wagner treden morgen op in Amsterdam.

Een popster in Nederland mag het dan moeilijk hebben, als Deense muzikant krijg je het ook niet kado. Het duo The Raveonettes, van zangeres/bassiste Sharin Foo en gitarist Sune Rose Wagner is inmiddels dan ook naar Londen verhuisd om hun carrière meer kans te geven. ,,In Denemarken is geen enkele voorziening voor alternatieve popmuziek. Als wij goeie bands wilden zien, moesten we naar Malmö in Zweden. Daar treden de Black Rebel Motorcycle Club en The White Stripes wel op'', zegt Sharin Foo. ,,En om cd's te kopen ging ik altijd naar Duitsland'', zegt Sune Wagner. Foo: ,,Alles in Denemarken is gericht op de commerciële pop. We hebben zelfs geen rockstation op de radio. Je hoort er alleen maar liedjes van Aqua.''

The Raveonettes hebben een paar typerende handelsmerken. Zo zingen Foo (27) en Wagner (26) altijd tegelijk hun monotone zanglijnen, en zijn alle nummers op het debuut Whip It On getoonzet in B-mineur. Bovendien werden de drums vervangen door een drumcomputer, wat in combinatie met de dreigende gitaren een onverwacht mechanisch effect heeft – een truc die de Jesus & Mary Chain in de jaren tachtig ook al uithaalden. Afgepaste uitzinnigheid krijg je dan. Volgens Sune Rose Wagner is het ongewoon voor rockers om van technologie te houden. ,,Wij nemen alles op via de computer zodat we het meteen kunnen bewerken. Veel hedendaagse rockbands hebben iets tegen de moderne apparatuur; ze dwepen allemaal met `analoog' en `vintage'. Wij houden juist van de mogelijkheden die de nieuwste technieken geven. We worden wel eens vergeleken met groepen uit de jaren tachtig, maar wij zijn absoluut niet `retro'. Integendeel.''

Wagner heeft een portret van een jonge vetkuif op zijn arm getatoeëerd. Het is de Amerikaanse beat-schrijver Jack Kerouac. ,,Kerouacs ideeën hebben nooit echt een voet aan de grond gekregen in Denemarken,'' zegt Wagner, ,,maar mij heeft hij gelukkig geïnspireerd tot een rusteloos bestaan. Ik groeide op in een heel klein dorpje bij de grens van Duitsland. Dankzij Kerouac ben ik een reislustig leven gaan leiden.'' Sharin Foo, die haar brede jukbeenderen heeft te danken aan een Chinese opa: ,,Mijn vader was in de jaren zeventig gitarist in een glamrockband, dus ik ken het rock'n'roll-leven al sinds mijn kinderjaren. Daarna is hij piloot geworden.''

Volgende maand verschijnt de nieuwe cd van The Raveonettes. Die is niet meer volledig getoonzet in B-mineur, maar in B-majeur. Een groot verschil, zeggen Wagner en Foo. ,,Toen we bij de vorige cd alles in B-mineur speelden, waakten we ervoor dat het niet al te mineur werd. Maar nu we in majeur spelen mag het wel helemaal majeur zijn. We hebben geprobeerd zoveel mogelijk noten te spelen. Veel melodie. Het moest een feestelijke viering worden van het leven.'' De cd werd geproduceerd door Richard Gottehrer, de man die ooit met Blondie werkte en klassieke liedjes schreef als I Want Candy en My Boyfriend's Back. ,,Hij was er vooral om ons aan te moedigen. En hij kon heel goed het geluid van de `chaingang' na doen, dat we nodig hadden in Chaingang Of Love'', zegt Wagner.

Het nieuwe liedje Chaingang of Love was al te horen tijdens het optreden dat The Raveonettes een paar maanden geleden in Paradiso gaven. Het nummer viel op door de country&western;-achtige manier van zingen, compleet met snik. ,,Ik hou erg van c&w-stemmen'', zegt Wagner. ,,Het heeft te maken met het gevoel van rusteloosheid dat er uit spreekt. Het verlangen naar ondergaande zonnen en het Oude Westen. Ik ben ooit van New York naar Los Angeles gereden, en hoe verder je westwaarts gaat hoe sterker het verlangen wordt naar iets waarvan je niet precies weet wat het is. Je gaat ineens terugdenken aan mensen die je al jaren niet hebt gezien, of aan ervaringen uit een ver verleden. Dat komt ook doordat je steeds naar het westen rijdt en dus altijd de zon ziet zakken. Dat geeft een weemoedig gevoel dat ik herken in veel country&western; liedjes.''

De Deense Wagner heeft zich in het verleden uitputtend geinformeerd over de Amerikaanse rock'n'roll-geschiedenis. Hij bestudeerde daartoe systematisch allerlei encyclopedieën over muziek, vanaf zijn held Buddy Holly (wiens hit Rave On de oorsprong is van hun groepsnaam) tot aan zijn hedendaagse helden van Sonic Youth. Veel uitdrukkingen en beeldspraken in zijn liedjes lijken dan ook ontleend aan de canon van de Amerikaanse popmuziek. Bijvoorbeeld ,,feel like a Jailbird''. ,,Ik zocht in Chaingang of Love een metafoor voor de onbeantwoorde liefde. Dat is al duizend keer bezongen. Mijn beeld daarbij werd dat van een verliefde ziel, die zich pas weer vrij kan voelen als zijn liefde wederkerig zou blijken. Vandaar dat hij een `jailbird' is.''

The Raveonettes spelen 14 mei in de Melkweg, Amsterdam. De cd `Whip It On' is verschenen bij Sony Music, de nieuwe cd verschijnt in juni.