Toneelstuk `Kaas' is vage hutspot

Een rood gelakt schoentje verschijnt door een gat in het plafond van de voormalige kaasfabriek Eyssen. Het steekt mooi af tegen de strenge ruimte met geulen, afvoerputjes en ondefinieerbare constructies van staal. Hier speelt het kersverse toneelgezelschap Annette Speelt de voorstelling Kaas. Met het boek van Willem Elsschot heeft het stuk niets te maken en met kaas eigenlijk ook niet zoveel. Waar het wel mee te maken heeft, blijft mistig. Duidelijk is dat er zeven personages zijn die het moeilijk hebben en die geen van allen erg goed kunnen dansen, maar het toch doen. Het dansen verraadt de invloed van Bambi Uden, een choreografe bij wie Annette Speelt een workshop volgde. Het lijkt alsof er een onzichtbaar traject is gelopen en het resultaat wordt nu, zonder handleiding getoond.

De grote lijn valt met enig giswerk nog te reconstrueren: alle acteurs hebben tijdens improvisaties een personage mogen kweken met een bepaalde tik. Er is een man met een Jezuscomplex, er is een vrouw die zichzelf met plastische chirurgie heeft toegetakeld, er is een man die werkelijk niets te melden heeft, er is een travestiet en ga zo maar door. Alle zeven hebben ze ook een monoloog gemaakt terwijl Uden ze en passant nog wat door de ruimte liet bewegen `vanuit hun personage'. Dat geheel aan indrukken heeft regisseur Christiaan Mooij – die vorig jaar als grootste regietalent de Ton Lutz-prijs won – aan elkaar gebreid met als resultaat een onbegrijpelijke hutspot op een mooie locatie.

Iedereen komt in bijna twee uur heel democratisch even lang aan de beurt. Als er iemand praat luisteren de anderen beleefd, maar van interactie is geen sprake. Van karakterontwikkeling ook niet. Wel zijn er mooie tussenstukken ontstaan, zoals het moment dat de man met het Jezuscomplex (Michel Sluysmans) zich plots omringd ziet door meisjes met blote borsten, die zowel engelen als een meervoudige Maria zouden kunnen zijn. Zijn blik van blij ongeloof is goed getroffen.

Uiteindelijk doet de opeenvolging van speeches nog het meeste denken aan een theatermodeshow met muzikale intermezzi. Daarbij is de ene creatie beter gelukt dan de andere. Kristen Denkers is niet erg bedreven in het nadoen van een plat Amsterdams accent, terwijl ze wel goed hooghartig wazig het publiek in kan staren. Karina Smulders is erg innemend als plastic `Barbie', met haar knappe presentatie en grappige stijfheid.

Door het gebrek aan samenhang duurt deze grillige voorstelling erg lang en hij laat een wat verwonderd gevoel achter. ,,Een onderzoek op locatie'', noemt Annette Speelt het zelf. De locatie hebben ze gevonden, inhoudelijk hadden ze beter nog even door kunnen zoeken.

Voorstelling: Kaas door Anette Speelt. Regie: Christiaan Mooij. Gezien: 8/5, voormalige kaasfabriek Eyssen, Alkmaar. Aldaar t/m 17/5. Inl. 072-511 0136 of www.annettespeelt.nl