Katja

Albert Verlinde maakt zich zorgen over Katja Schuurman. Wat als Katja op een ochtend wakker wordt en ontdekt dat ze geen product meer is?

Wie denkt dat een showverslaggever de hele week in bosjes en klikobakken verscholen zit om het laatste nieuws te verzamelen vergist zich. Het merendeel van de informatie die ik in RTL Boulevard wereldkundig maak word me braaf aangeleverd middels telefoontjes en mails. Als je als kijker op een dag denkt; wat zie ik in een week toch veel Jeroen Krabbé op televisie, dan kun je de klok er op gelijk zetten dat Jeroen weer een nieuwe film gemaakt heeft en daarom `in de aanbieding' is, zoals ik dat altijd noem. Dus zien we hem zondags vrolijk keuvelend in Live and Cookin', op maandag doet hij intellectueel bij Barend en Van Dorp en woensdag is er een vorig filmisch hoogstandje van hem te zien op Net 5. Niets is toeval

Sommige mensen hebben die publiciteitsmachine helemaal niet nodig omdat ze zelf een wandelend persbericht zijn. Neem nou Katja Schuurman. Natuurlijk zien we haar deze dagen veel langskomen. Ze speelt een van de hoofdrollen in het toneelstuk `Onze Jeugd' en dat moet gepromoot worden.

Maar Katja is een van de weinige Nederlandse artiesten die ook nog wel eens onverwacht in de publiciteit komen. Omdat ze haar auto onzorgvuldig tegen een boom geparkeerd heeft met een flinke slok op, bijvoorbeeld. Of omdat ze betrokken is geweest bij een vechtpartij. En welk bericht er ook over haar binnenkomt, ik sta er nooit van te kijken. Ze is namelijk geen actrice. Ze is een product. Zoals je bij Cuba denkt aan Rum, sigaren en Fidel Castro, denk je bij Katja aan zwarte haren, een hese stem en borsten die per jaar groter lijken te worden.

Sinds Goede Tijden, Slechte Tijden hebben we eigenlijk nooit meer iets echt fatsoenlijks van haar gezien. In de film Costa was ze gewoon Katja en in de film De Oesters van Nam Kee was ze gewoon slecht.

Maar dat doet aan haar roem niets af. Ze werd BNN-gezicht en samen met Bridget uitverkoren om namens die omroep regelmatig het gesprek met de Minister President te doen. Logisch toch? Jan Peter Balkenende, de kruisridder die voor normen en waarden strijdt, laat zich interviewen door een vrouw die veroordeeld is voor rijden onder invloed en die met haar roekeloze gedrag zichzelf en anderen in gevaar bracht.

Katja blijft altijd Katja. De haren zijn misschien allang grijs maar worden zwart geverfd, de hangende borsten worden met chirurgische precisie gelift en vacuüm gezogen en de stem blijft hees klinken, ook al heeft ze al jaren niets meer te zeggen. Ik hoorde laatst van een kledingverkoopster dat Katja zich met veel moeite in een veel te strakke broek geperst had. Haar wangen bolden rood, praten was bijna onmogelijk en de haren vlogen door de opgebouwde lijfelijke spanning uit de krul, maar Katja trok haar buikje nog verder in en vroeg met de laatste adem die nog in haar ranke lijfje zat; `Heeft u deze broek ook een maatje kleiner?'

Op dat soort momenten maak ik me zorgen over haar. Katja lijkt me namelijk bang voor de gedachte dat ze op een dag wakker wordt en geen product meer is.

Ze lijkt als 28 jarige bijna vergeten dat er ook een mens in haar schuilt. Dus zal er nooit een echt vriendje komen, want wie een product in bed wil, huurt wel een opblaaspop.

Ik hoop dat ik het helemaal verkeerd zie en dat ze zichzelf overwint en mooi oud wordt als Simone Signoret met een rimpelig hoofd, grijze haren en borsten die tot op haar kniëen hangen.

Puberen als ster en oud worden als mens, dat gun ik Katja van harte.