Hollandse Megabitch

Mijn vrienden hadden het in de kroeg uitgebreid over het onderwerp gehad, en waren tot de conclusie gekomen dat ik de enige was die niet met een `Hollandse Megabitch' getrouwd was. Hoor je het eens van een ander.

Ik had nog nooit van het begrip gehoord, maar ik wist wel meteen waar het over ging. Wat ik namelijk – inderdaad – om me heen zie, zijn mannen die na een dag hard werken thuiskomen en onmiddellijk een krijsende baby in hun handen geduwd krijgen, om de rest van de avond door het huis gecommandeerd te worden. Daphne van Paassen schreef onlangs in deze bijlage al een stuk over hoe de vader de opvoeding van het kind per se op haar manier moet doen, en zich door dit gebrek aan vertrouwen minder geroepen voelt om zijn steentje bij te dragen. Dat klopt, maar volgens mij beperkt het zich niet tot de kinderen: het gaat om alle taken die vroeger bij de rol van de huisvrouw hoorden.

U kent ongetwijfeld de verhalen van `vroeger', toen aan het eind van de werkdag (die naar verluidt trouwens tot vijf uur duurde, en niet tot half zeven of later) meneer zijn sloffen klaarstonden, de krant en een kopje thee. En als vader dan in zijn luie stoel zat, maande moeder de kinderen tot stilte, want papa zou wel moe zijn van alweer een zware dag op de zaak. Ik denk niet dat iemand het erg vindt dat deze tijden achter ons liggen, maar als ik naar de huisterreur van sommige van deze megabitches kijk, vraag ik me af hoe het komt dat we zo ver naar de andere kant zijn doorgeschoten.

Mijn theorie is dat deze huishoudconflicten vooral gevoed worden door rancune. Wat aan de oppervlakte een ruzie is over taakverdeling, aanpak van de opvoeding of de juiste stofzuigtechniek, is in wezen een uiting van een diep gevoel van de frustratie van de vrouw. Want het is in bijna alle gevallen zo dat de man de baan heeft, en de vrouw het baantje. Meestal is dat een eigen keuze: de vrouw kan het niet over haar hart verkrijgen om het kind minder dan 2 of 3 werkdagen per week te zien, en gaat dus so wie so niet hoger dan een driedaagse baan, met alle gevolgen van dien voor haar carrièremogelijkheden.

Maar eigen keuze of niet, het blijft irritant dat die slijmbal met zijn zogenaamd goede bedoelingen elke dag de deur uitgaat en jou laat zitten met die kutkinderen en allemaal andere ondankbare kutklusjes in en rond het huis. En geen enkele vorm van flexibiliteit natuurlijk, want ja, dat kan niet met het werk dat hij doet. En intussen maar de toffe peer uithangen op kantoor, en lekker carrière maken. Maar nogmaals: het is je eigen keuze, dus de tijd dat je de fundamentele taakverdeling aan de orde kunt stellen ligt al lang achter je. Hoe kun je deze frustraties dan wél afreageren? Door hem vanaf het moment dat hij thuiskomt in de rol van huisvrouw te schoppen, intussen kritiek leverend op alles wat hij doet. Dan weet hij tenminste hoe het voelt, met zijn obligate bosje bloemen, zoals gebruikelijk in een onmogelijke kleur. Die moet ik zeker óók nog in een vaas zetten.

Het heeft dus iets met een gebrek aan emancipatie te maken, maar wat is er aan te doen? Je moet natuurlijk allereerst streven naar een verhoogde maatschappelijke waardering van het werk thuis. Want het is meestal niet dat de man in kwestie het niet op waarde weet te schatten, maar het gevoel dat vrienden en kennissen vinden dat het allemaal niet veel voorstelt. Dat bleek bijvoorbeeld toen ik mijn volle baan naar vier dagen terugbracht (nee, wij zijn geen uitzondering op de taakverdelingsregel). Vriendinnen van mijn vrouw leek het `lekker voor Bastiaan, dat hij een dagje in de week een beetje kan lummelen met de kinderen'. Een geweldige misvatting, ik ben meestal gesloopt na een dagje huisvrouw. En er is eigenlijk niets belangrijker dan goed voor je kinderen zorgen. Een eerste stapje in de goede richting zou zijn de afschaffing van het woord `zorgtaken'. Misschien dat Ewoud Sanders een goed alternatief kan verzinnen of vinden.

En verder is er de mogelijkheid om wél een duidelijke keuze te maken. Dus óf híj gaat voor de dikke baan, of zíj (dat komt voor!) of je verdeelt het echt. Of je kiest allebei voor je baan, en laat de `boel' over aan de Filippijnse au pair. Al die tweeverdieners houden dan wel de huizenprijzen hoog, maar wat maakt dat uit, die Filippijnse is toch niet zo veel ruimte gewend, en jullie hebben alleen maar een bed nodig.