Verdediging

De laatste barrière tussen school en vrijheid was voor mijn dochter de zogeheten scriptieverdediging, een akelig woord voor een bijeenkomst die moet uitmonden in een feestje.

Ouders en vriend waren ook uitgenodigd, al was voor de eersten een voorbehoud gemaakt: zij mochten alleen naar binnen als de dochter niet al te nerveus was.

Falen in de aanwezigheid van zijn verwekkers, dat blijft kennelijk het ergste dat een kind kan overkomen.

Voor de zekerheid inspecteerde ik na binnenkomst de school op wachtlocaties. Het zag er niet erg aanlokkelijk uit. Een onpersoonlijke hal, een café met te harde muziek en nota bene een `nicotheek', een glazen hol voor rookverslaafden.

Moesten we daar een uur van ons toch al zo korte leven doorbrengen?

Het viel gelukkig mee. Mijn dochter zag pips, maar had voor het overige alles onder controle. We mochten mee, als we ons maar overal buiten hielden.

We stemden in, al moest ik wel even aan die ouders langs de sportvelden denken die tegenwoordig scheidsrechters molesteren zodra een beslissing ongunstig uitvalt voor hun kind. Dat leek me ook wel wat. Tegen al te lastige examinatoren roepen: ,,We blijven wel een beetje redelijk, hè!''

We verzamelden ons in een kaal klaslokaal met drie `afstudeerbegeleiders' als inquisiteurs op de eerste rij. Achter hun strenge ruggen zochten wij als ouders dekking, terwijl mijn dochter aan haar, mind you, Powerpoint-presentatie begon wie zei daar dat het onderwijs in Nederland achterblijft?

Ze was nog geen minuut bezig of ik zag al dat de zenuwen als water van haar afgleden. Voortvarend werkte ze zich door haar betoog. Hadden we haar dat niet voorspeld? Natuurlijk, maar wie luistert er nu naar de geruststellingen van zijn ouders? Die zijn per definitie ongeloofwaardig.

Ook ik voelde de rust in mijn bonkende hart terugkeren en kreeg nu alle gelegenheid om me te verbazen over het taalgebruik van mijn dochter. Ik wil op deze plaats verder geen kwaad van haar spreken, maar ik kan iedereen verzekeren dat zij zich in het gewone leven van een normaal, direct Nederlands bedient.

Maar wat hoorde ik nu?

,,In het functioneel ontwerp zijn door middel van flowcharts en use-cases de gewenste functionaliteiten in kaart gebracht die naar voren zijn gekomen uit de voorgaande fases. Het technisch ontwerp geeft een beschrijving van de databasekoppelingen met betrekking tot de backoffice van de website.''

Wow!

Zo ging het nog een poosje door.

Nu pas besefte ik dat zij de afgelopen jaren op een andere planeet had plaatsgenomen waarmee ze zich langzaam maar zelfverzekerd van de mijne had verwijderd. Zij had zich een taal aangeleerd waarin ik haar niet meer kon volgen.

Ze was mij eindelijk de baas geworden. Ze had mij niet meer nodig.

Nou ja, het moet ééns gebeuren.

Toen ik haar na afloop feliciteerde, vroeg ze nog snel even: ,,Wat zat je nou toch te schrijven?''

De tijd is aangebroken dat ik me moet verantwoorden.