Weinig woorden in disco-musical

De onbedaarlijke bombast van Shaft zet meteen de toon: dit wordt een show als een jukebox, die doordavert op de beat van de discosoul, met schetterend koper en drassige bassen, en vlotte jongelui in heupbroeken met klokpijpen die boven hun schoenen met blokhakken wapperen – oftewel de seventies. Hier worden buitenmodel-petten gedragen en discodanswedstrijden gehouden, hier flitsen de gekleurde spots boven de menigte onophoudelijk aan en uit, en hier zeggen de songtitels al wat er gaande is: Strut your funky stuff, Play that funky music, Blame it on the boogie, That's the way I like it.

Oh! What a Night toert al een paar jaar met succes door de Engelse provincie – vorige week Bradford, over veertien dagen Wolverhampton – en is nu in Carré in Amsterdam neergestreken. Sheila Ferguson, ooit een van de Three Degrees, is tijdelijk de ster van de show. Zij speelt de Hollywood-agente die dansers zoekt voor een discofilm. De Bee Gees zijn al gecontracteerd voor de muziek – een verwijzing naar Saturday Night Fever. Meer dan een grapje is dat echter niet, de nummers uit die film ontbreken hier. Ook is er nog sprake van een opzetje om de plaatselijke disco in vijandige handen te brengen, maar veel stelt dat niet voor. Eén korte woordenwisseling en het is alweer feest.

Een musical is Oh! What a Night dan ook nauwelijks of niet. Van het script is bedroevend weinig werk gemaakt, zodat zelfs de geringste spanning uitblijft. En van acteren is zelden sprake; er lopen wat moddervet aangezette typetjes – een hitsige neger met afro-pruik, een hupse nicht, een groepje giechelmeiden – rond en dat is dan dat. Maar het ensemble kan er in de zang en dans best mee door, mede dankzij een doelmatige vijfmansband die de zaak na elk onbeduidend speelscènetje weer op stoom weet te brengen. Tee Jaye is een bedreven ceremoniemeester, terwijl Sheila Ferguson nog een stevige greep op dit soort feestmuziek blijkt te hebben.

Het duurde gisteravond, tijdens de eerste voorstelling in Nederland, geruime tijd voordat het publiek ontdooide. Die hele discostijl is dertig jaar na dato immers een folkloristische bezienswaardigheid geworden, een verkleedpartij die even wennen vergt. Maar het pauzenummer, YMCA door vijf jongens in de gedaante van de Village People, maakte alles los. En na de pauze bleef er bij Celebration en We are family bijna niemand meer zitten.

Voorstelling: Oh! What a Night, door International Artists. Muziek o.l.v. Chris Taylor. Regie: Kim Gavin. Gezien: 6/5 in Carré, Amsterdam. Aldaar t/m 18/5. Inl. (0900) 2525255, www.theatercarre.nl