Tapdansende kip ziet benen zanger bungelen

,,Als je moet kiezen tussen de waarheid en de legende, kies dan de legende, zegt Tony Wilson John Ford na in 24 Hour Party People, de film van Michael Winterbottom over de vijftien jaar van 1976 tot 1992 toen Manchester de navel van de muziekwereld was. Van het eerste optreden van punkband Sex Pistols tot de sluiting van dansclub Hacienda, de tempel van xtc en de Britse partycultuur. Tony Wilson is in 24 Hour Party People de zelfverklaarde profeet van dat tijdperk. Hij begint het platenlabel Factory Records om de muziek van bands als Joy Division, New Order en de Happy Mondays te verspreiden en organiseert concerten.

24 Hour Party People lijkt op een documentaire, maar is het niet. Het is ook geen fakedocumentaire die de feiten ensceneert. Michael Winterbottom vermomde de fictie over deze episode in de Britse popgeschiedenis zo goed als waarheid, dat hij er nog fantastischer door wordt. Net als in The Filth and the Fury, Julien Temples documentaire over de Sex Pistols, en eerder nog Richard Lesters Beatles-film A Hard Day's Night, is het beeld dat we van de rockwereld krijgen tevens een radicale kijk op de maatschappij die haar voortbracht. Dat gebeurt door middel van echte en nagespeelde concertfragmenten, authentieke bandleden in cameo's en angstwekkende lookalikes die hun jongere alter ego's spelen, en voortdurende terzijdes in de camera van Tony Wilson, gespeeld door komiek Steve Coogan. Hij herinnert je eraan dat niets echt is, dat hij niet echt is, maar geeft je ook het gevoel dat hij eigenlijk Tony Wilson had moeten zijn, dat de waarheid alleen poëtisch gerechtvaardigd kan worden.

Ironie lijkt Winterbottoms voornaamste stijlmiddel, maar er zitten meer momenten in de door Robby Müller in intense digitale video-kleuren gedraaide film die waarlijk tragisch zijn en daarom komisch. De zelfmoord van Joy Division-zanger Ian Curtis is de spil van de film, waarna de opgefoktheid en de doem van de jaren zeventig overgaan in het dolzinnige door drugs gedicteerde escapisme van de jaren tachtig. Maar eerst is er nog die dag, aan de vooravond van de Amerikaanse tour van Joy Division waarop Ian Curtis (Sean Harris) bij Tony Wilson aanbelt. Voor een vriendelijk woord, om de onrust te bezweren, wie zal het zeggen? Wilson die al die tijd zijn baantje als televisiereporter heeft aangehouden, is op pad om een herder met een schapendrijvende gans te interviewen. Curtis verhangt zich terwijl hij naar Werner Herzogs Stroszek kijkt. Een kip tapdanst. Zijn voeten bungelen. 24 Hour Party People gaat zowel over de ernst als de overgave waarmee mensen hun leven ervaren. En de grappen die mensen die dat niet begrijpen erover maken. Dat neemt de film serieus.

24 Hour Party People. Regie: Michael Winterbottom. Met: Steve Coogan, Lennie James, Paddy Considine, Danny Cunningham, Sean Harris, Shirley Henderson. In 7 bioscopen.