Diefstal

EEN MILJARD DOLLAR is veel geld. Zeker als het gestolen wordt uit de kluis van de centrale bank. En dat is precies wat zich een etmaal voor het begin van de oorlog tegen Irak in Bagdad heeft afgespeeld. Met een getekende opdracht van Saddam Hussein vervoegden zijn zoon Qusay en een hoge adviseur zich om vier uur 's ochtends bij de centrale bank van Irak. Medewerkers hadden twee uur nodig om 900 miljoen dollar en 100 miljoen euro aan bankbiljetten in drie vrachtwagens te laden.

De diefstal van een kwart van de harde valutareserves van Irak door de Saddam-clan is niet zonder precedent. Deskundigen gaan ervan uit dat Saddam enige, mogelijk tientallen, miljarden dollars op buitenlandse bankrekeningen heeft staan. Andere dictators hebben evenmin scrupules getoond bij het veilig stellen van geroofde fortuinen. Amin, Duvalier, Marcos, Mobutu – de lijst is lang. De medeplichtigheid van het internationale bankwezen met verregaande bescherming van de privacy van hun klanten is groot, evenals die van overheden die weigeren hiertegen effectief op te treden.

Kapitaalvlucht is een wijdverbreid verschijnsel in grote delen van de wereld. Het is een graadmeter voor de financieel-economische gezondheid van een land en voor de politieke moraal. Op beide punten scoren dictaturen vrijwel altijd extreem slecht. De exorbitante luxe in de paleizen van de Saddam-clan, die voor de Irakezen zichtbaar werd na de val van het bewind, is een voorbeeld van de wijze waarop de dictator zich de rijkdom van het land toe-eigende. Zelfs het VN-programma `olie voor voedsel', dat meer dan de helft van de Irakezen van voedsel voorzag, zou gebukt gaan onder corruptie. Volgens de Verenigde Staten was de Franse Banque National de Paris (BNP) die de VN-rekeningen nog altijd beheert, gedwongen een deel van het geld af te staan voor rekeningen van Saddam-getrouwen.

IRAK HEEFT onder Saddam een grote buitenlandse schuld opgebouwd, met Rusland en Frankrijk als grootste schuldeisers. Kapitaalvlucht maakt aflossing van de schulden moeilijker; er zijn minder harde valuta's beschikbaar. Eén van de eerste taken waarvoor een nieuw bewind staat is geldsanering. De waardeloze Saddam-dinar moet worden vervangen door nieuw geld. Ter dekking zijn reserves van de centrale bank onontbeerlijk en dan helpt het niet als zojuist een kwart van de valutareserves door Qusay is gestolen.