Signaal

Er waren weinig profetische gaven nodig om te kunnen voorzien dat de LPF zonder kapitein Pim stuurloos zou worden. Maar ook mét Fortuyn zou de LPF als `massapartij' waarschijnlijk geen lang leven beschoren zijn geweest. De opkomst van Fortuyn en zijn eclatante, `postume' verkiezingsoverwinning dienden dan ook hoofdzakelijk als signaal aan de gevestigde politiek: wordt wakker. Niet het `Nederland wordt wakker' van toenmalig PvdA-fractieleider Ad Melkert, dat slechts een pleidooi was voor de instandhouding van de Haagse kaasstolp. Nee, het ging om het ontwaken uit die permanente roes van zelfgenoegzaamheid en hoogdravend moralisme die ieder debat over grote maatschappelijke vraagstukken de kop indrukte, met name dat rond immigratie en integratie.

Hier lag ook de kern van het onbehagen in de Nederlandse samenleving: het feit dat een `progressieve' elite van politici en beleidsmakers de afgelopen decennia vele honderdduizenden niet-westerse immigranten had toegelaten, zónder goed na te denken over de consequenties daarvan voor de Nederlandse samenleving. Door zich te verschuilen achter wetten en juridische verdragen werd die aanhoudende en geldverslindende toestroom voorgesteld als onontkoombaar, niet als een bewuste politieke keuze waaraan een kortzichtig en hautain idealisme ten grondslag lag.