Niets meer te kiezen

Pim Fortuyn was verfrissend, hij blies de ingeslapen democratie weer leven in. Hij nam stelling, politiek ging weer ergens over, politici werden gedwongen zich duidelijk uit te spreken. En daar konden ze niet mee omgaan, dat merkte je aan alles. Fortuyn was een lastige indringer van buitenaf – en de Haagse politici kunnen slecht omgaan met buitenstaanders.

Sinds Fortuyn dood is zijn we weer terug bij af, er is geen debat meer. De Nederlandse politiek heeft nergens een standpunt over, zie het ronduit zielige `debat' over de oorlog in Irak. Alle verschillen worden weer braaf toegedekt. Vrijwel alle Nederlandse politici lopen weer keurig in de maat. De ene die het probeerde – Nawijn over de doodstraf – trok schielijk zijn uitspraken in. Dat was onder Fortuyn waarschijnlijk niet gebeurd.

Politiek is weerzinwekkend geworden. Ik heb de laatste twee verkiezingen niet gestemd, en dat beviel me heel goed. Er is niets meer te kiezen.