Eenmanspartij

Pim Fortuyn gaf in feite leiding aan een eenmanspartij waarin zijn gedachten en ideeën als uitgangspunt golden. Hierdoor kon hij zijn persoonlijkheid en visie, zonder partijpolitiek gekrakeel, ten volle etaleren. Pim, zoals hij liefkozend in de volksmond werd genoemd, wist dit comparatieve voordeel op waarde te schatten. Hij zei wat hij dacht, voelde aan wat er onder de mensen leefde en was televisiegeniek. Zijn duidelijkheid en eerlijkheid werden, na acht jaar Paars, gewaardeerd. En dit alles gebeurde in een klimaat dat nog sterk gekenmerkt werd door de terreuraanslagen van 11 september 2001.

Na zijn dood kon niemand uit de LPF, zoals verwacht, in zijn voetsporen treden. De populariteit van de LPF bleek onlosmakelijk met de persoon Fortuyn verbonden te zijn. De veel door LPF politici gebezigde uitdrukking dat ,,Pim het zo gewild zou hebben'' sprak in dit verband boekdelen.

Daarnaast probeerden andere partijen bepaalde denkbeelden van Fortuyn over te nemen, maar zij wisten deze niet geloofwaardig aan de man te brengen.

Wat dat betreft heeft Fortuyn, zij het postuum, bewerkstelligd dat vooraanstaande politici plaats hebben moeten maken voor jongelingen. Hopelijk zullen deze nieuwelingen in voorkomende gevallen iets meer in de geest van Pim handelen. Dit laatste uiteraard op straffe van een van die typische post-Fortuyneffecten, te weten kogelbrief en demonisering.