Rhythm & Blues Night: meer dan alleen maar blues

,,Dit is ja helemaal geen blues'', mopperde een bezoeker op een verontwaardigde toon die de stijlvolle songs van Kathleen Edwards niet verdienden. De Groningse Rhythm & Blues Night was niet eenkennig in de programmering, die dit jaar flink overlapte met het `Americana-festival Blue Highways', vorige week in Utrecht. Aan puristen was dit festival dus niet besteed, maar deze opzet leverde een prettige variatie op die een zeer gemengd publiek trok.

Toch was het niet onaardig om mensen in de weer te zien die onbeschaamd teruggrijpen op gebaande paden. Taj Mahal ging wel erg vrijblijvend te werk in zijn gepatenteerde mix van blues en Caribische stijlen, maar de hoogst economische opzet van zijn trio en zijn gitaarsolos, kraakhelder en met soms niet meer dan één noot, was een genot. Bij Shemekia Copeland, de dochter van de betreurde bluesgrootheid Johnny Copeland, hoef je ook geen nieuwe visie op haar koers te verwachten. Gekleed in een zilverkleurig jurkje dat om haar volumineuze vormen spande zong een sappige set vol funk- en soulgestookte blues, met een flinke amusementswaarde.

Met zijn grofgeschuurde stem liet Ellis Hooks, dansend als de indiaan uit de Village People, de herinneringen aan soulhelden als Otis Redding en Sam Cooke herleven. Alsof zijn schitterende zang daar niet al aanleiding genoeg toe gaf, strooide hij enkele van hun klassiekers door zijn dampende set. Minder voorspelbaar was de coverkeuze van de eigenzinnige krullebol Bobby Bare Jr., die onder andere nummers van de Britse groepen Slade en The Smiths ten beste gaf. En dan zijn we een eind uit de buurt van wat we doorgaans verstaan onder rhythm & blues.

Dat geldt natuurlijk ook voor een solistisch opererende singer-songwriter als David Poe, die de lachers op zijn hand kreeg, of de sterk op folk leunende neo-countryrock van The Jayhawks. Het ingetogen karakter van hun laatste cd Rainy Day Music werd hier doorgetrokken in een intieme, akoestische bezetting. Buddy Miller, vooral bekend van zijn werk met Emmylou Harris, was hier meer op zijn plek omdat hij wel eens nummers van Redding of Percy Mayfield opneemt, maar de vette twang van zijn briljante gitaarspel leek wel gemaakt voor zijn uitvoering van de Everly Brothers-klassieker The Price Of Love.

De stijlvaste, gelikte bluesrock van Jan James kon hooguit verstokte aanhangers van het genre boeien. Dan levert afwijken van de normen doorgaans toch leukere festivalmuziek op En als blues- en rhythm & bluesmuzikanten zelf altijd zo puristisch waren geweest, hadden we nu geen popmuziek gehad.

Festival: Rhythm & Blues Night. Gehoord: 3/5, Oosterpoort Groningen.