Vrijdagavondkoorts

Sophie de Klerck (37), fulltime voorlichter bij een internationaal bedrijf, moeder van Max (5) en Tom (2), woont samen met Mark (39) en vertelt over haar drukke leven.

Snoeiharde muziek slaat in mijn gezicht als ik Vakzuid binnen ga. Wring me langs de dansvloer vol borrelende twintigers. Ik had me ingesteld op een avond quality time met mijn vriendinnen; relaxed eten en daarna dansen. Maar ook in het restaurant dreunt de trance door. Heftig. Weet niet zeker of dit wel my cup of tea is. Maar doe alsof ik dit heel normaal vind. Zo gaan mijn Amsterdamse vriendinnen Tess en Lisa kennelijk uit op vrijdagavond. A real art of living.

,,De reservering van Van Deursen'', gil ik boven de muziek uit. Het meisje achter het reserveringenboek haalt haar schouders op. ,,De reservering van Tess?'' probeer ik nog eens. Zwijgend loopt de hostess voor me uit naar een tafeltje pal boven de dansvloer. Het moet hier ten minste 30 graden zijn. Ik bestel veel witte wijn en water. Dwing mezelf me niet op te winden en te wennen aan de oorverdovende beat. Gelukkig ligt hier de gemiddelde leeftijd rond de 35.

,,Wat een teringherrie'', schreeuwt Lisa die even later aanschuift. Ze ziet er aangeslagen uit. ,,De laatste keer dat ik hier geweest ben, was met de kinderen, op zondagmiddag, hartstikke relaxed, met loungemuziek enzo. We hadden toch beter naar Panama kunnen gaan, daar kun je tenminste rustig eten. Dit is meer dan ik na een week werken kan verdragen.'' ,,Je went eraan'', verzeker ik haar. ,,Hier, neem een glas wijn. Niet meer aan je werk denken. Het is vrijdagavond hoor, so this is fun. Is dat Yves Saint Laurent, die lipstick?''

Drie kwartier later dan afgesproken komt ook Tess aanzetten. Management troubles. ,,Hebben jullie je telefoon niet gehoord? Ik heb eindeloos gebeld. Wat een kabaal hier, trouwens.'' Mijn gsm meldt acht gemiste oproepen. Zinloos om te proberen te achterhalen van wie, telefoneren is hier onmogelijk. ,,Hebben jullie laatst in Intermediair dat artikel gelezen `The bitches are coming?' '' vraagt Tess. ,,Waarom worden wij toch altijd als bitches gezien? Ik wil juist aardig gevonden worden. Tough luck dat niet iedereen dat vindt.''

,,Ik ben zo blij dat ik weer eens iets voor mezelf doe.'' Lisa, die inmiddels vier glazen wijn heeft gedronken, barst in huilen uit. ,,Altijd maar hollen voor anderen. Voor mijn klanten, mijn CEO, mijn kinderen. Altijd moemoemoe, altijd die jetlag. Nooit is het genoeg.'' ,,Weet je wat jij moet doen?'' zegt Tess hartelijk. ,,Neem een minnaar.'' ,,Ja zeg, daar heb ik toch helemaal geen tijd voor.'' Toch vrolijkt het idee Lisa op.

Zal ik ze vertellen van mijn Fransman? Nee, niet hier. ,,En wat wil jij veranderen aan je leven?'', vraagt Tess me. ,,Ik wil een andere baan. Een nieuwe uitdaging. En beter betaald. Ben trouwens vorige week nog gebeld door een headhunter.'' ,,Ik ruil die minnaar weer in'', zegt Lisa opeens monter. ,,Ik wil nog een kind.'' ,,Een kind? Maar je bent toch al zo moe?'' ,,Ik kijk nu al uit naar die vier heerlijke maanden zwangerschapsverlof. Een derde erbij schijnt trouwens niet veel uit te maken qua werk. En ik wil zo graag een meisje.''

Na de zalm- en tonijntempura met shii-take en cappuccino met bonbons wagen we ons omstreeks half twaalf op de dansvloer. De teringherrie is, als je er maar lang genoeg in zit, een redelijk dansbare steady beat. Gemiddelde bewegingsruimte een halve pas. Lisa wijst naar een hunk in strak T-shirt. ,,Is dat dan iets voor mij?'' ,,Hij heeft een zakje poeder in zijn handen, hoor.'' Ze knapt onmiddellijk af: ,,Ach, ik ben er ook te oud voor''.

Na een uur zombie-dansen stap ik op. Als eerste. Moet nog een uur rijden. En dan vier uur slaap. Om half zes wordt Tom wakker.