Met de trein door de woestijn van Australië

Treinreizigers kunnen vanaf volgend jaar Australië van noord tot zuid doorsteken. Hans van Kregten ging op zoek naar de voordelen van de trein boven de bus of het vliegtuig.

Jimmy Wavehill van de Murranji-stam ziet wel wat in de romantiek van het spoor. ,,De spoorweg is goed voor ons Aboriginals'', zegt hij. ,,Onze kinderen kunnen straks naar de treinen kijken die over ons grondgebied lopen.'' Wavehill is aanwezig bij een feest ter ere van een nieuwe mijlpaal in de aanleg van een spoorverbinding die Australië van noord tot zuid zal verbinden.

Op deze plek, 650 kilometer ten zuiden van Darwin, zullen de passagiers straks weinig van de Murranji zien. Hun hutten staan daarvoor te ver van de lijn.

Volgend jaar wordt de spoorverbinding tussen Darwin en Alice Springs geopend. De 1.700 kilometer lange lijn kost 1,5 miljard Australische dollar en is het grootste infrastructuurproject van het land. In Alice Springs, midden op het continent, sluit de lijn aan op het bestaande spoorwegnet.

,,We denken dat de romantiek van het transcontinentale reizen veel passagiers zal aantrekken'', zegt Brendan Lawson, onderdirecteur van de AustralAsia Railway Corporation, het overheidsbedrijf dat met particuliere instanties de lijn aanlegt. ,,De reiziger krijgt karakteristieke Australische landschappen te zien, van vruchtbare tarwestreken, via rode woestijnen tot tropische savannebossen.''

Maar wie in het uitgestrekte Australië op veelvuldige afwisseling hoopt zal bedrogen uitkomen. Een blik vanaf de lijn-in-aanbouw in Murranji-gebied laat eindeloze bossen zien met eucalyptusbomen en metershoge termieten heuvels. Er is extensieve veeteelt: slechts enkele runderen zijn na lang turen te zien. Dit landschap strekt zich bijna duizend kilometer langs de rails uit.

Er komt volgend jaar één retourrit per week. Een passagierstrein overbrugt de afstand tussen Alice Springs en Darwin dan in twee etmalen. De tweewekelijkse dienst tussen Adelaide en Alice Springs blijft bestaan. Het zal mogelijk zijn de reis enkele dagen te onderbreken in Alice Springs, voor een bezoek aan de beroemde rode rots in Ayers Rock bijvoorbeeld. (`Uluru' in Aboriginal).

Personenverkeer op de nieuwe lijn is straks bijzaak. Prioriteit heeft het vrachtvervoer tussen Azië en steden in het zuiden en zuidoosten van Australië. Dagelijks zal vanuit Adelaide en Darwin een vrachttrein vertrekken van anderhalve kilometer lang.

Een zitplaats enkele reis van Adelaide naar Darwin kost straks 440 Australische dollar (250 euro). Een slaaprijtuig wordt drie tot vier keer zo duur. Dat is alleen interessant voor toeristen.

,,Vliegen is veel goedkoper. En stukken comfortabeler'', vertelt een ingenieur die de ontwikkeling leidt van het nieuwe havengebied East-Arm in Darwin. ,,Mijn vrouw kwam laatst met de bus terug uit Alice Springs. Dat duurde 22 uur. Het is ongemakkelijk en saai en de trein zal niet veel beter zijn.''

Een busreis dwars door het land biedt minder luxe, maar brengt de `outback' wel veel dichter bij. Een korte stop in een dorp als Adelaide River, 200 kilometer van Darwin, biedt in korte tijd mooie indrukken. Een handvol glimlachende inheemse bewoners zit onder een schaduwgevende boom. Bij de rivier staat een bord dat zwemmers voor krokodillen waarschuwt. En in de kroeg, waar de buspassagiers tijdens een chauffeurspauze een biertje kopen, is het opgezette karkas te zien van de kwade waterbuffel die filmheld Crocodile Dundee in de gelijknamige film met een nonchalante knip van de vingers tot rust bracht.

De treinpassagier die straks aan de Australische noordkust aankomt zal vanuit zijn rijtuig de Timorzee niet zien. Aan de reis van de reizigerstrein komt een einde op een rangeerterrein bij het plaatsje Palmerston, tien kilometer van Darwin. Een aftakking naar het centrum Darwin, de hoofdstad van de Northern Territory zou dertig miljoen Australische dollar meer hebben gekost. Die zijn met een passagierstrein per week niet terug te verdienen.