Column

Liegtieten

Nu we het tijdperk van de opgevulde liegtieten zijn ingegaan, vraag ik me af hoe de archeologen in 4003 tegen de opgegraven siliconen aankijken. Ze vinden een skelet met twee zakjes siliconen op borsthoogte. Of waarschijnlijk alleen de zakjes, daar de wurmen de rest al vrolijk hebben opgeknaagd. Ik moet ook zo vaak aan het beestje denken dat per ongeluk aan zo’n siliconenzakje is begonnen, de smerige inhoud binnenkreeg en onbedaarlijk moest hoesten. Hij had al een vieze smaak van een bitter botoxgezichtje bij de buren en dan dit er nog eens overheen.

De wurmen kijken vaak weemoedig terug op de tijd dat een lijk nog een lijk was. Een mooi mager crisislijk was het lekkerst. Sinds de welvaart zijn de mensen te vet. Te McDonald’s. En niets is erger dan ondergrondse misselijkheid. De wurmen hebben sowieso een rare tijd achter de rug. Wat te denken van de kunstheup, waar ooit een diertje voor het eerst op gestuit moet zijn. En een nog zacht gonzende pacemaker was in het begin ook een mysterie. Nu eten ze er zorgvuldig omheen.

De Amsterdamse wurmen zouden volgens de Volkskrant van gisteren een zware week achter de rug hebben. Geen verse aanvoer. De ambtenaren die er voor moeten zorgen dat je na je dood een beetje behoorlijk de fik of de grond ingaat, waren massaal met vakantie en zonder de juiste formulieren en stempels mag je niet weg. De begrafenisafdeling op het Amsterdamse stadhuis was wegens vakantie gesloten. Mooie tekst op een doodskist. De eeuwige vakantie. Voor altijd zonder zorgen, ruzies, angst, geldnood, achterklap en schuldgevoel. Nooit meer mislukken. De uiteindelijke welverdiende vakantie na een leven lang zinloos ploeteren.

Maar deze week moesten een kleine 120 doden wachten op het vervoer naar de oven of het knekelveld. Uitpuilende koelkasten, opa’s die uit ruimtegebrek gewoon in de familievriezer liggen en dat allemaal wegens de afwezigheid van de gebronsde lijkenambtenaar. Er schijnt al een familie te zijn, die het niet pikte en die moeder afgelopen donderdagnacht illegaal heeft gestort op Zorgvlied. Dat scheelt ook nog eens een kleine 3.000 euro! Maandag is het vijf mei en wordt er niet begraven, dinsdag is het Nationale Pimdag, dus het wordt woensdag. Lange zwarte files voor Westgaarde. Langzaam rijdend verkeer richting de Oosterbegraafplaats. Uitgehuilde weduwes, giechelende kleinkinderen, die opa eigenlijk alweer vergeten zijn. Rouw moet vers zijn, net als verdriet. Maar helaas bleek het Volkskrant-bericht niet waar. Er is gewoon gefikt en gegraven in de hoofdstad. Jammer.

Maar we hadden het over de chirurgische kunstgrepen van de dames tegen het natuurlijke verval. Het lijkt me voor een lijkenwasser ook schrikken. Je gokt dat een vrouw zestig is, kleedt haar uit en je treft onder die strakke kop een ongestreken lijf van in de tachtig met daarop twee siliconenbubbels, maatje Europacup. Hoorde van een deskundige dat de silicoontjes voor de crematie moeten worden lek geprikt, anders hoor je geplof. En dat is niet aangenaam voor de familie. Sta je net lekker in je cake te happen, hoor je de liegtieten van je schoonmoeder knallen.

Hoorde nog wel een mooi verhaal uit de liegtietenkliniek. Een meneer meldde zich met zijn jonge vrouw. Zij kreeg van hem een nieuwe voorgevel. Leuk voor hem en leuk voor haar. Fiscaal gezien was het handiger als hij contant betaalde. Hij hoefde geen bonnetje. De dokter, ook maar een mens, ging akkoord. De operatie vond plaats, mevrouw was tevreden, meneer enthousiast en ook de dokter had extra zijn best gedaan. Zo vaak klus je niet zwart bij als chirurg. Maandag zou meneer komen betalen. Maar u voelt hem al: meneer kwam niet.

Zeker vergeten, dacht de dokter. Na een maand werd de man voorzichtig gebeld. Hij was het inderdaad vergeten, maar deze maandag kwam hij zeker. En die maandag kwam hij zeker niet. Het proces herhaalde zich een paar keer en uiteindelijk besloot de dokter de rekening naar de man zijn huis te sturen. Daar werd de envelop opengemaakt door zijn vrouw. Zij was enigszins verbaasd. Zij was rijk en gelukkig getrouwd, maar zij had geen nieuwe tieten!