De weg van God, of die van de duivel

Op zijn debuutalbum `Undeniable' zingt Ellis Hooks over het stoffige Alabama van zijn jeugd. `Ik heb een haat-liefdeverhouding met die streek.'

Het soort muziek dat zanger-gitarist Ellis Hooks op zijn sterke debuut Undeniable maakt, verwacht je niet van een jongeman van net 29. Het is een plaat vol ouderwets gruizige en doorleefde deep soul, met flarden blues en zelfs een bluegrass-achtig nummer. Maar als je in Alabama bent opgegroeid met dertien oudere en twee jongere broers en zusters, wordt het een ander verhaal, zegt Hooks.

,,Ik ben altijd een liefhebber geweest van grote, volumineuze soul-stemmen: Otis Redding, Solomon Burke, Sam Cooke, James Brown. Dat is de muziek waar ik mee opgroeide en die me nog steeds diep raakt.'' Hooks' achtergrond lijkt op die van zijn grote soulhelden. Als kind was hij zelfs voorzanger in de plaatselijke kerk. Hij groeide op in een enorm, relatief arm gezin in Mobile, Alabama. Zijn vader, een zwarte meubelmaker, overleed toen hij tien was. Zijn moeder, een diepgelovige Cherokee-indiaanse, stond hem niet toe om naar zijn favoriete muziek te luisteren.

,,Ze tolereerde geen druppel alcohol en geen kruimel tabak in huis, zo streng was ze. Misschien is het nu zo erg niet meer, maar zo ging dat op het platteland van het zuiden. Je had twee keuzes: of je ging de weg van God, of die van de duivel. En mijn moeder zag soul en blues als duivelse muziek. Zo was ze nou eenmaal opgevoed.''

Hooks was veertien toen hij dit verstikkende klimaat ontvluchtte. Na vele omzwervingen kwam hij in New York terecht. Hij verwoordt het in het autobiografische I Been There: ,,I was born in Alabama, but I don't call that home'', zingt hij. ,,Ik heb een haat-liefdeverhouding met die streek, maar ik kom er wel vandaan. Het heeft me gevormd tot wat ik ben.''

Zijn ervaringen als straatmuzikant vormden een keiharde leerschool. ,,Daar heb ik mijn muzikale vaardigheden pas echt ontwikkeld. De kracht en het volume in mijn stem komen van mijn tijd op straat. Daar leer je hoe je de aandacht van het publiek vast moet houden. Je zult wel moeten, anders verdien je geen cent.''

Toen hij eens in het New-Yorkse Central Park speelde, werd hij benaderd door Diana Ross, die danig onder de indruk was van zijn zangkwaliteiten en hem vroeg naar de studio te komen. ,,Ik had nog nauwelijks eigen nummers en voelde me niet zeker genoeg van mezelf om erop in te gaan.'' In plaats daarvan ging hij enkele jaren later in zee met producer/manager Jon Tiven, die ook met grote voorgangers als Wilson Pickett en BB King werkte. Met hem nam Hooks Undeniable op.

Het is een plaat van een New-Yorker over zijn stoffige geboortestreek. ,,Het is de muziek uit die contreien, inclusief de geest van de gospel, want met mijn achtergrond ontkom je daar niet aan. Nu ik in New York woon, heb ik een ander perspectief op dat erfgoed. Het kan best dat mijn muziek daarom puristischer klinkt dan wanneer ik daar gebleven was. In ieder geval treed ik vrijwel nooit in het zuiden op, want de tieners daar houden van heel andere muziek. Er moet een markt voor mijn muziek zijn, maar we zijn er nog steeds naar op zoek.''

Inmiddels heeft hij een nieuwe plaat gemaakt, die in augustus in Europa uitkomt. ,,Daar staan nogal wat blazerspartijen op, want iedereen riep altijd al dat mijn muziek daarom smeekt. Mijn manager probeert mijn liefde voor blazers te ontmoedigen, want toeren met een blazerssectie is duur en bovendien wil hij voorkomen dat mensen in mij een stereotype zien, een nieuwe Otis Redding of zo.''

Op zijn leeftijd is Ellis Hooks nogal een eenling in het huidige muziekveld. Hij herkent verwante geesten in nu soul-artiesten als D'Angelo en Macy Gray, maar zelf moet hij niet veel van drumcomputers en andere moderne studiotechnieken hebben. ,,Ik hou van muziek met een traditie. Natuurlijk, het ontwikkelt zich altijd, maar ik wil er de ziel van onze voorouders in blijven horen.''

Ellis Hooks: Undeniable (ZaneRecords ZNCD 018) distr. Munich. Optredens: 3/5, Vredenburg Utrecht en Rhythm & Blues Night, Oosterpoort Groningen, 4/5, Paradiso Amsterdam, 5/5, Bevrijdingsfestival Haarlem