Macy Gray

Met haar eerste cd, On How Life Is (1999), was Macy Gray in één klap een ster – dankzij haar bizarre stem, die vloeiend en schuurpapierachtig tegelijk klinkt, en een precies gevoel voor soepele soulliedjes met voldoende vilein leed om niet al te zoetsappig te worden. Op het podium gaf de grote, schonkige gestalte met de veren boa's ook nog eens blijk van zelfspot – een zeldzame kwaliteit in de glamour-wereld van soul en arrenbie.

Maar ergens ging het mis met Macy Gray. Vorig jaar op het Drum Rhythm-festival in Amsterdam, verbijsterde ze met haar ongeïnteresseerde optreden en tot hees gefluister verworden stem. En nu is er dan de nieuwe, derde cd, The Trouble With Being Myself. Gray laat horen dat ze nog altijd vermakelijke teksten schrijft over jaloerse vrouwen en wraakacties op overspelige echtgenoten. Het is de uitvoering die zo bot geworden is. Bijna alle nummers hebben dezelfde vorm. Gray begint vrolijk aan een liedje, dat nog de belofte in zich draagt van een eigenzinnige melodie. Maar bij het refrein blijkt de eenvormigheid. Alle refreinen worden uitgevoerd door een feestorkest met toeters, juichende koortjes en dreunende bassen. Alsof we vooral niet mogen vergeten dat Macy Gray garant staat voor feest, funk en fun. Terwijl het juist haar introspectieve kant was die zo kon verrassen.

Macy Gray: The Trouble With Being Myself (Epic 510810)