Duivels genoegen

Zeven zonden-ijs, Diable sauce, Red Devil-pepdrank, Stix-worst – een wandeling door de super- markt roept een theologisch vraagstuk op: is er eten na de dood?

Zondes pleegt men bij voorkeur in het geniep. Het heimelijke is juist een van de aardige kanten van het zondigen. Doet ijsfabrikant Ola er daarom wel verstandig aan onbeschaamd en openlijk te heulen met de duivel? Twee weken geleden introduceerde Ola de twee eerste Magnum-ijsjes in een `limited edition' uit de reeks de 7 sins. Een vlammend cijfer zeven en de met twee horentjes en een duivelsstaart getooide beginkapitaal M geven het verbond met de duivel visueel vorm. De ondeugden luiheid en wellust bijten het spits af. Vanille-ijs in een robe van roze chocolade verbeeldt wellust, terwijl luiheid gestalte krijgt door een klodder karamelsaus in vanille-ijs omhuld door chocolade met stukjes pinda. IJdelheid, hebzucht, gulzigheid, afgunst en wraakzucht gaan nog komen.

De Christenen voor de Waarheid hebben geprobeerd Ola van dit in hun ogen onzalige idee af te helpen. De boze gelovigen menen dat er met zondigheid niet valt te spotten. Het heeft niet mogen baten. Als Faust heeft Ola zijn ziel aan de duivel verkocht om de stagnerende groei van de ijsverkoop weer te laten aantrekken. Ik wil niet de beteter uithangen, maar ik héb de stagnatie in de ijsverkoop een paar jaar geleden voorspeld. De hegemonie van Ola, door expansiedrift en het opslokken van andere merken, leidt tot een ondraaglijke saaiheid in de vrieskist. Het doet de afzet geen goed als op bijna elk ijsverkooppunt hetzelfde assortiment verkrijgbaar is. Voor een impulsaankoop moet er wel een impuls zijn. Ola gaat nu de afwisseling en verrassing in het eigen assortiment inbouwen. De zeven ijsjes komen in de loop van het jaar uit en zijn elk maar een beperkte tijd te verkrijgen. Daar moet de zegen van de duivel op rusten.

Pubert Ola? Heulen met de duivel, dat is – een enkele kwaadaardige sekte daargelaten – toch vooral iets voor jongeren die zich afzetten tegen de bestaande orde. Het is een wereld van stevige popgroepen, van drankjes in de disco en plakplaatjes op bromfietshelmen. Meestal is het minder heftig dan het lijkt. Drankjes als Passoa Diablo of de Red Devil Energy Drink, getooid met een duivel die oogt als Batman, smaken als goedkope limonade. Het duivelse schuilt erin dat je met het gepassioneerde drankje ongemerkt ruim vijf procent alcohol naar binnen krijgt. Het pepdrankje verschaft behalve vitamines ook taurine en cafeïne.

Uit de gastronomie kennen we de sauce Diable, met ruimhartig peper, en de Devilled sauce, met cayennepeper. Ook andere gerechten krijgen het stempel duivels, maar dan moet het gerecht echt heel heet zijn. Het is meer een verwijzing naar helse temperaturen dan een cultivering van zondigheid.

De associatie van de hemel met lekker eten is breder geaccepteerd, maar misschien niet bij de Christenen voor de Waarheid. Hemelse modder is een naam voor chocolademousse. We kennen de woorden godenspijs en godendrank en de uitdrukking alsof er een engeltje over je tong piest. En in de televisiereclame eten gevleugelde engelen smeerkaas zittend op hun wolkjes.

Ola stelt ons voor een theologische vraagstuk. Is er eten na de dood? (Het woord hiernamaals is natuurlijk veelzeggend.) In de finale van de vierde symfonie van Mahler wordt de hemel bezongen. De hemelse genoegens bestaan uit spijs, wijn en muziek. De heilige Martha kookt. Reebokjes, hazen, lammetjes – de hemel is geen Vegatopia – brood, asperges en druiven, er is overvloed aan alles. En als een feestdag aanstaande is, zwemmen de vissen met genoegen spontaan het net van de heilige Petrus in. De hemel staat voor lekker en veel eten.

In het communistische Hongarije deed een grapje de ronde dat er juist in de hel veel wordt gegeten en wijn gedronken. Maar het was wel wijn van het staatswijnbedrijf. In de kapitalistische variant is de hel een Van der Valk met heel veel schaaltjes blikappelmoes en doorgekookte groenten.

In vroeger tijden met een aards gebrek aan voedsel kon de hemel niet anders dan overvloed bieden. Jaren van aardse overvloed vragen om een ander hemelbeeld. Nu zou de hemel het best een eeuwige staat van dieet kunnen zijn, met verantwoord en mager eten. Voor vet en suiker is de hel de aangewezen plek. We zullen branden in de hel en eeuwig Magnums eten.