Richey betovert met warme liefdesliedjes

Tot nu toe zegde het overgrote deel van Amerikaanse artiesten zijn Europese optredens bangig af zodra er ook maar ergens sprake was van oorlogsdreiging. Des te opmerkelijker was het dat gisteravond de concerten van zowel Jackson Browne in de Heineken Music Hall als van Kim Richey in Paradiso gewoon doorgingen. Browne is al jaren over zijn hoogtepunt maar stond in een grote zaal. Om de liedjes van Richey wordt in Nashville gevochten, maar in Amsterdam stond ze voor een paar dozijn liefhebbers in een bovenzaaltje.

Richey liet er ook gisteravond geen misverstand over bestaan dat haar hart ondanks haar Nashville-reputatie niet bij countrymuziek ligt. Haar nummers mogen dan gezongen worden door sterren als Trisha Yearwood en Patty Loveless, haar recente cd Rise is een veelzijdige popplaat. En gisteravond leek ze, zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar, eerder een folkzangeres. Dat gaf een sobere en intense draai aan haar liedjes, die ze vertolkte met een bezieling alsof ze de in de tekst verwoorde gevoelens ter plekke ondervond. Die in zichzelf gekeerde zang vond een mooi contrapunt in haar effectieve gitaarspel, en in haar ontspannen contact met de zaal.

Het zwaartepunt in Richey's concert lag op haar laatste cd. Nee, Electric Green (een verzoek uit de zaal) kon ze niet spelen want daarvan kende ze de gitaarpartij niet. Ook leuk was de anekdote over het optreden waarvoor ze geboekt was in een nagebouwde westernsaloon in Zwitserland, waar tot haar ontzetting iedereen in cowboykostuum en met klapperpistolen rondliep. Maar waar ze de zaal stil mee kreeg waren die intelligente, warme liedjes over falende relaties en ander menselijk leed. Daarmee betoverde ze haar publiek.

Concert: Kim Richey. Gehoord: 18/3 Paradiso, Amsterdam.