John C. Reilly

John C. Reilly domineert het filmdoek met rollen in drie van de films die kans maken op een Academy Award, waaronder een Oscarnominatie voor 'Chicago' en een optreden tegenover 'Friends'-ster Jennifer Aniston in

`The Good Girl'.

Toen John C. Reilly auditie deed voor de filmmusical Chicago, vertelde regisseur Rob Marshall tijdens het filmfestival van Berlijn, stuurde hij om te bewijzen dat hij kon zingen een videotape waarop hij het liedje Mr. Cellophane ten gehore bracht - Mr. Cellophane is het alter ego van de schuchtere Amos Hart, echtgenoot van hoofdpersoon Roxie Hart. Na afloop van het liedje zei hij: ,,Ik kan het ook nog heel anders'', en die zelfrelativering was voor Marshall reden om hem te casten. Het leverde hem een Oscarnominatie voor beste mannelijke bijrol op.

De op 24 mei 1965 in Chicago geboren Reilly is ook nog te zien in twee andere voor Academy Awards genomineerde films: Stephen Daldry's The Hours en Gangs of New York van Martin Scorsese. Volgens de Oscarstatistieken is dat sinds 1939 niet meer voorgekomen. Toen speelde acteur Thomas Mitchell in drie van de toen nog tien genomineerde films. Reilly speelde ook met driekwart van de dit jaar in de verschillende categorieën genomineerde acteurs en actrices al eens eerder in een film.

John C. Reilly is vooral bekend geworden als een van de vaste gezichten uit het ensemble dat regisseur Paul Thomas Anderson om zich heen heeft verzameld. Samen met Philip Baker Hall en Philip Seymour Hoffman hoort hij tot de 'drie namen-club' van die regisseur. Sinds ze samen op het Film Lab van Sundance aan Sydney/Hard Eight (1996) werkten, zijn ze onafscheidelijk. Reilly was ook te zien in diens Boogie Nights (1997) en Magnolia (1999). Zijn imago van antiheld, gecombineerd met een fijne, precieze acteerstijl, maakte hem tot ster van liefhebbers van de betere film. Er mogen op het internet dan niet zoveel sites en bulletin boards aan hem gewijd zijn als aan Friends-ster Jennifer Aniston, naast wie hij nu in The Good Girl een ongelukkige echtgenoot speelt (dezelfde rol als in Chicago en The Hours), ze zijn er wel. En ze prijzen zijn vermogen om, vaak vanuit de zijlijn, een film te kleuren en te kruiden.

Dat vermogen werd ook door veel regisseurs onderkend. Hij trad op in films van onder meer Brian De Palma (Casualties of War, 1989), Neil Jordan (We're No Angels, 1989), Woody Allen (Shadows and Fog, 1992), Lasse Hallström (What's Eating Gilbert Grape?, 1993) en Terrence Malick (The Thin Red Line, 1999). Toch heeft hij gemengde gevoelens over de term 'character actor' die vaak voor hem wordt gebruikt. Reilly vindt het een ,,veilige omschrijving, alsof mensen ermee willen zeggen: daar liggen ook je grenzen.''