Kernenergie 2

In NRC Handelsblad van 15 februari verscheen een bijlage over kernenergie. De voorpagina wordt gesierd met een fraai ogende presentatie van een papieren ontwerp dat op enkele cruciale punten zijn technische en economische haalbaarheid nog moet bewijzen. Er circuleren zo'n veertig jaar lang al meer van dit soort opgetogen technische beloften. De snelle kweekreactor leek perspectief te bieden op ongelimiteerde hoeveelheden goedkope energie. Slagzinnen als: `too cheap to meter' en `burning the rocks', vierden hoogtij maar werden nooit bewaarheid.

We zijn nu wel ruim vier decennia verder en vele tientallen, zo niet honderden miljarden dollars armer. De peperdure opwerkingsfabrieken van La Hague en Sellafield, gebouwd als deel van de kweekcyclus, zijn nu in feite nutteloos geworden. Ook de Hoge Temperatuur Reactor, waarvan de Pebble Bed Reactor een afgeleide is, heeft het technische beproevingsstadium niet overleefd.

De uitspraak van Codée, geciteerd in het artikel `Na een eeuw de grond in' van Joost van Kasteren: ,,Ze [het nageslacht] kunnen zelf besluiten om het afval bovengronds of ondergronds op te bergen. Bovendien is de kans niet denkbeeldig dat tegen die tijd andere oplossingen voor het onschadelijk maken van radioactief afval zijn gevonden,'' klinkt aandoenlijk naïef, maar lijkt helaas de `après nous le déluge' houding van de gehele nucleaire industrie te weerspiegelen.

De enorme inspanningen die in de toekomst zeker nodig zullen zijn om het nucleaire afval te isoleren van de biosfeer worden zonder enige schroom aan de komende generaties nagelaten, terwijl het vruchtgebruik thans plaatsvindt. Zou een vergelijkbare truc in de financiële wereld niet gewoon zwendel genoemd worden? Na een halve eeuw kernenergie wordt het afvalprobleem nog steeds gebagatelliseerd, terwijl het de facto voortdurend naar de toekomst wordt opgeschoven. Er ontbreekt in het gehele katern een beschouwing over dit onontkoombare deel van de nucleaire procesketen. De manier waarop in Rusland met radioactief afval wordt omgesprongen, beschreven in het stuk van Van Zwol, is voor ons onaanvaardbaar.

Over numerieke waarden valt te discussiëren, vooral omdat de staart van de nucleaire procesketen nog nergens ter wereld volledig operationeel is. Het negeren van de problemen en inspanningen die samenhangen met een duurzame en veilige verwerking van het radioactieve afval, inclusief sloopafval, is onwetenschappelijk en onverantwoordelijk.