Kernenergie 1

Opnieuw worden een aantal `mythes' uit de kernenergie-geschiedenis geserveerd in het artikel `Na een eeuw de grond in' (NRC Handelsblad, 15 februari).

Opnieuw mag COVRA-directeur Codée onweersproken meedelen dat een oplossing van het afval probleem er nu toch wel bijna is, of in elk geval in de komende honderd jaar gevonden zal worden. Het is toch bijna te dol voor woorden dat een hele bedrijfstak al veertig jaar weg kan komen met de mededeling dat er voor het afval dat ze produceren nu toch bijna een oplossing is, en anders er vast wel een gevonden zal worden in de toekomst.

Opnieuw wordt de joker van transmutatie gepresenteerd. Een technologie die al mislukt is in de jaren `70 en `80, en die ook niet kan lukken. De droom van de nucleaire industrie is dat lange tijd (100.000 jaren) gevaarlijke stoffen om kunnen worden gezet in stoffen die weliswaar ook gevaarlijk zijn, maar voor kortere periode (paar honderd jaar).

Die droom kan niet lukken omdat het onmogelijk is om 100 procent van de langlevende actiniden om te zetten in kortlevende. En 100 procent is noodzakelijk omdat anders de opslagduur niet verkort wordt, langdurige opslag blijft noodzakelijk als er een klein deel van de isotopen die lang radioactief blijven in het afval achterblijft.

Zelfs als dat zou kunnen lukken is een heel nieuwe opwerkingstechnologie (het scheiden van de verschillende isotopen) noodzakelijk. En ook dat scheiden zal nooit voor 100 procent lukken. Daarbij komt dat juist opwerking zorgt voor enorme radioactieve vervuiling. Het is het meest vervuilende onderdeel van de kernenergieketen.

Opnieuw wordt gedaan alsof het hoogradioactieve afval hooguit 100 jaar gevaarlijk is. Dit keer wel overduidelijk: het gebouw voor het hoogradioactieve afval wordt over 100 jaar wit geverfd (nu is het blijkbaar oranje) als teken dat het ongevaarlijk is. Maar waarom dient het dan nog duizenden jaren opgeslagen te worden. Dat is toch niet alleen omdat we geld te veel hebben? Zelfs als er voor dit afval een oplossing zou zijn, dan dienen we nog steeds onder ogen te zien dat de winning van uraniumerts enorme stralingsverhoging voor de omwonenden van de mijnen teweeg brengt, een onderwerp dat in de NRC-bijlage wordt gebagatelliseerd.

    • Geert Bosma