De naakte allochtone

In het maandblad Onze Wereld las ik onlangs een interview met een 25-jarig Marokkaans fotomodel dat wel voor Playboy wilde poseren. Ik was niet zozeer verbaasd als wel opgelucht. Normaliter ben ik geen voorstander van het commercialiseren van vrouwenlichamen. Reclame met naakte vrouwen vind ik aanstootgevend en de seksindustrie gewoonweg walgelijk. Maar even walgelijk vind ik het overdreven verpakken van het vrouwenlichaam alsof het om een vracht karbonades gaat.

Ik doel op het annexeren van het lichaam van de moslimvrouw alsof het privé-bezit van de vader of van de echtgenoot is. Door hun traditionele families worden moslima's die de macht over hun lijf proberen terug te winnen vaak als criminelen behandeld, en dat komt mij langzamerhand de keel uit. Daarom voelde ik me opgelucht dat er eindelijk iemand bereid is de vele taboes over het lichaam van moslimvrouwen te doorbreken.

Het moedige Marokkaanse fotomodel zou overigens niet de eerste naakte allochtone vrouw zijn. Die primeur had het VPRO-programma de 100% Ab Show eind december. Zittend op een stoel verscheen herhaaldelijk een zogenaamd allochtone vrouw, slechts gehuld in een hoofdsluier en met een hond op haar schoot. De presentator vroeg de kijkers om een goed tehuis voor de naakte allochtone en haar hond. In hoeverre het symbolisch bedoeld was, weet ik niet. Wel weet ik, dat ik me rot heb gelachen.

Ik had een storm van protest verwacht, net als in 1967, toen Phil Bloom als eerste vrouw naakt op de Nederlandse televisie verscheen. Maar het bleef stil. Geen protesten van goedgebekte moslimvrouwen met een hoofddoek. Een hoofddoek die voor sommige goed ontwikkelde Nederlandse moslima's toch vooral dient als een paspoort naar subsidieschieters. Of naar een toppositie bij naïeve, politiek correcte organisaties en zelfs naar een plekje in de Tweede Kamer. Het eerste wat veel van deze `vrome' bekende vrouwen doen als ze op vakantie de Nederlandse grens zijn gepasseerd, is die gehate hoofddoek afrukken. En wees niet verbaasd als je deze vrouwen op de luxe stranden van hun thuislanden in een bikini tegen het lijf loopt.

Ook de hysterische voorgangers van moskeeën, die alles aangrijpen om tegen het verderfelijke westen te prediken, gaven geen kik over de naakte allochtone. Het kan natuurlijk zijn dat de VPRO niet hun favoriete zender is, maar niet voor niets schreef ik dat het om een `zogenaamd allochtone vrouw' ging. Dat is mijn grootste bezwaar tegen de niqaab: je weet nooit helemaal zeker wie er onder deze hoofdsluier schuilgaat.

De niqaab biedt vele mogelijkheden tot bedrog. Men kan nooit de identiteit van de drager vaststellen. Onder de niqaab kan zelfs een man rondlopen, zoals we weten uit de getuigenissen van vele mannelijke asielzoekers. En zowel in Algerije als in Afghanistan gebruikten vele vrouwen hun niqaab als dekmantel voor smokkelwaar.

Dit zijn aspecten die niet vaak werden genoemd in de discussie over het verbieden van de hoofdsluier op Nederlandse scholen. Een discussie die enigszins achterloopt bij een soortgelijke discussie in Egypte. In november wist een volledig gesluierde vrouw in Kairo onder haar kleding een baby uit een moskee te ontvoeren. De Egyptische media grepen het incident aan voor een campagne met als doel een algeheel verbod van de niqaab in het openbaar.

Zover moeten wij in Nederland niet gaan. Een algeheel verbod zou de niqaab belangrijker maken dan zij is. Wel vind ik dat een school of een werkgever het recht moet hebben, een vrouw met een gezichtssluier niet aan te nemen of naar huis te sturen.