Schuilen in de danskelder met negen verloren zielen

,,We are really hurt on days like this, so many days like this'' is een van de parlando gezongen teksten van muzikant Greg Smith in de voorstelling Mayday: Een ondergrondse dansparty. Choreograaf Piet Rogie zat na de aanval op de Twin Towers in New York met het gevoel dat het feest voorbij was, niet alleen economisch maar ook psychologisch. Mayday speelt zich dan ook af op een after party in een soort kelderruimte waar de blues toeslaat bij de negen dansers. Als verloren zielen bewegen ze hun katers weg, zoeken ze moeilijk te verkrijgen contact, verliezen ze zich in hun eigen depressies of verzinken ze in geforceerde grappenmakerij.

Rogie maakt er geen vrolijk feestje van, hij zocht naar theatrale vormen voor zijn geestesgesteldheid. Dostojevski wordt in het Russisch geciteerd, Lou Reeds oneliners komen voorbij en doemdenker Henri Michaux krijgt zijn regels in het Engels toebedeeld. De dansers kleden zich om de haverklap om of spelen een zelfmoordscène met een pistool. Er gebeurt van alles, alleen al door het grote aantal dansers, en toch is er nauwelijks sprake van een dramatische ontwikkeling.

Het anders zo inventieve dansmateriaal van Rogie blijft in Mayday beperkt tot een aantal zwierige basispassen; esthetiek past blijkbaar niet in tijden van kommer en kwel. Dat de dansers veel van het materiaal aandroegen, heeft zeker geen rijpe vruchten voortgebracht. Wie de jaren tachtig bewust beleefd heeft, zal de richtingloosheid en de in-zichzelf-gekeerdheid die het decennium zo kenmerkten kunnen omarmen, maar als theatrale vorm is het toch wat statisch.

Mayday komt ook niet echt los doordat de jonge dansers weinig theatraal charisma bezitten en zich geen duidelijke rollen hebben toegeëigend. De enige die Rogies raison d' être overtuigend vertolkt is Suet-Wan Tsang. Naast Tsang's vanzelfsprekende naturel doen anderen slechts dappere pogingen om de dandy of het mooie meisje. Als aan het eind de kinderen die geboren zijn in de `danskelder' herdacht worden, zijn de dansers een generatie verder, terwijl ze de hele voorstelling hun eigen leeftijd spelen.

Wat evenzeer ontbreekt is relativeringsvermogen en humor. Er is slechts één vormgrap waarbij danser Reinier Schimmel zich als een slingeraap om een boomhut drapeert. Hij verdwijnt er à la tovenaar David Copperfield in en uit. Greg Smith' gesampelde soundscapes voegen weinig toe aan Mayday, ze zijn ouderwets braaf en wat hij live zegt is met moeite verstaanbaar. Het licht van Vincent van Randen is in al zijn kleurrijkheid ondersteunend maar dramaturgisch kan hij het stuk niet verhelderen.

Na het prachtige Wo/Man van vorig jaar, waarin dans en theater perfect in balans waren, lijkt Rogie zich ditmaal in zijn vele associaties en invallen te hebben verloren. Rogies eeuwige zoektocht naar nieuwe beelden en vormen, blijkt soms een lastige. Het getuigt van lef en veelzijdigheid die pijnlijk genoeg niet iedere keer beloond worden.

Voorstelling: Mayday door Rogie & Company. Choreografie: Piet Rogie. Live muziek: Greg Smith. Gezien 21/2 Lantaren/Venster Rotterdam. Tournee t/m 24/5.

Inl (010) 2440968 of www.rogie-company.nl

    • Ingrid van Frankenhuyzen