Konijn Michaud

Met gepaste trots en een orgastische explosie van periferisch chauvinisme heb ik het belangrijkste sportnieuws van dit weekeinde gecelebreerd: het marathonschaatsen heeft een nieuw konijn! Een Frans konijn met lange en majestueuze oren dat geurt naar de delicieuze odeur van petit vin blanc uit het Franse Saint-Philbert de Grand Lieu waar hij vandaan komt. Met een paar sprongetjes vol grandeur heeft ons tricolore konijn zaterdag in Den Haag de KNSB-Cup op zijn naam geschreven. Cédric Michaud is dus de eerste Fransman die de prestigieuze Nederlandse titel wint en hiermee een hele generatie van Hollandse spruitjestelers en melkveehouders naar de achterdeur van de schaatsgeschiedenis verwijst.

Wat een affront! Het Franse veto op de Hollandse hegemonie zal nog heel lang in al die boerenhoofden blijven doordreunen. Alsof Nederland zojuist wereldkampioen jeu de boules in Marseille is geworden. Aanvankelijk wist het schaatspeloton geen raad met Michaud. Maar toen duidelijk werd dat de zoon van Marianne aan het begin stond van een niets en niemand ontziende heerschappij, begon men bijnamen voor deze miraculeuze Fransoos te verzinnen. TGV lag vanzelfsprekend voor de hand, maar omdat de coiffure van Michaud roodachtig is werd hij vaker `de rode hond' genoemd. Le chien rouge! Terwijl mijn landgenoot in alles aan Lodewijk Napoleon doet denken, het eerste konijn van `Olland'.

Net als de in het collectieve Nederlandse geheugen geliefde Lodewijk heeft Michaud een groot probleem met het Nederlandse flux de bouche. Wel heeft hij zijn best gedaan en lessen in het Nederlands bij zijn buurvrouw gevolgd, een lerares Frans naar het schijnt. Maar de idiomatische inburgeringscursus van Cédric was geen succes. Zo las ik dat hij, op aandringen van journalisten, ooit een vers behaalde overwinning in het Nederlands heeft geprobeerd te vertalen. De journalisten schreven toen zijn aarzelende verbale probeersel gretig op: ,,Ick gheb gewonnen.''

Het bracht de fameuze woorden van Lodewijk Napoleon onmiddellijk bij mij in herinnering. Toen de Franse koning zich aan zijn Nederlandse onderdanen voorstelde zei hij: ,,Ik ben uw konijn.'' Maar de twee Fransen worden niet alleen door hun vertederende Nederlands aan elkaar verbonden. Net als konijn Lodewijk in de negentiende eeuw wordt konijn Michaud anno 2003 door zijn Nederlandse omgeving op handen gedragen. Hij is, zeggen ploeggenoten en concurrenten, ongelooflijk sympathiek en bescheiden. En verder zijn beide mannen twee grote verlichte hervormers.

Bijna twee eeuw geleden legde Lodewijk de basis voor het Rijksmuseum en de Koninklijke Nederlandse Academie voor Wetenschappen. Ook had hij een groot aandeel in de stichting van het openbaar onderwijs, werkte hij aan een officiële spelling van de Nederlandse taal en gaf hij opdracht voor de aanleg van verharde wegen. Zoals de Franse koning in één keer Nederland uit de Middeleeuwen trok om het land in de moderne tijd te zetten, heeft schaatskoning Michaud de marathon in een klap van een saaie sessie afwachtende rondjes in een boeiend spektakelstuk veranderd. Hij moet niets van de boerenslimheid van al die calculerende schaatsers hebben die zich tot het laatste rondje verstoppen. Michaud valt voortdurend aan, smijt met zijn krachten en is in het behoudende wereldje een echt revolutionair konijn.

De volgende stap laat zich raden. Toen hij de Hollandse gekte rond natuurijs ontdekte, werd hij bijna onwel. Hij probeerde het voor het eerst in Oostenrijk; prompt viel hij een keer of tien op zijn neus: ,,Dat werd me als Fransman echt iets te gek. Overal waar ik keek zag ik alleen maar ijs. Om bang van te worden.'' Maar inmiddels heeft Michaud een video van de laatste Elfstedentocht bekeken en in januari won hij zijn eerste wedstrijd op natuurijs. Met de toekomstige overwinning van Cédric Michaud bij de volgende Tour des onze villes zullen al die schandvlekken van Nederlandse victories op de Alpe d'Huez eindelijk worden schoongewassen.