Atoomoorlog op het cricketveld

In India is cricket geen sport, het is religie met andere middelen. Als het land speelt op het wereldkampioenschap in Afrika, zit iedere Indiër verplicht voor de buis. Het voor India belangrijkste duel wordt zaterdag gespeeld, tegen `supervijand' Pakistan. Wie die wedstrijd wint, heeft een atoomoorlog gewonnen.

Er was een tijd dat Indiase jongetjes de namen kregen van goden: Ram, Krishna, Gopal of Ganesh, om er een paar te noemen, want met de meer dan een miljoen goden is er keus genoeg. Toen kwam de tijd dat jongens de namen kregen van filmsterren: Raj, Rajesh, Amitabh en Anil.

Maar nu heten ze allemaal Sachin, naar de cricketgod Sachin Tendulkar. Als je over twintig jaar in een willekeurige Indiase straat heel hard ,,Sachin'' roept, kijken misschien wel dertig jongemannen om.

Sachin Tendulkar is dan ook niet alleen een goede cricketer de beste batsman ter wereld, zeggen ze in India, zoiets als de Pelé van het voetbal of de Mohammed Ali van het boksen hij is ook buitengewoon sympathiek en zachtaardig. Zo zachtaardig dat zijn ietwat hoge stem en vrouwelijke glimlach vreemd contrasteren met de macho-reclamefilmpjes waarin hij voor heel veel geld optreedt. Of het een nieuwe mobiele telefoon betreft, een cola of een auto, daar hebben we Sachin, die ons de stoerheid van het product probeert duidelijk te maken.

Als gezegd wordt dat Sachin Tendulkar – en de rest van de beste Indiase spelers – cricketgoden zijn, dan is daar meer van waar dan men denkt. Cricket is geen sport, Indiërs geven in feite helemaal niets om sport. Een land met een miljard inwoners en waar krijgen ze hun enige medaille voor bij de olympische spelen? Gewichtheffen voor vrouwen. En zijn Indiërs dan trots op de betreffende vrouw? Niet echt. Haar foto komt in de krant en op straat wordt eerder medelijden getoond met haar toekomstige echtgenoot.

Nee, cricket is geen sport, het is godsdienst met andere middelen. Zoals god Krishna ooit de oorlog leidde tegen de slechteriken van de kosmos, zo leidt kapitein Saurav Ganguly zijn tien mannen tegen al het kwaad op deze aarde. De supporters zijn daar heel serieus over en ze weten wie de kwaadsten zijn: de Engelsen en de Pakistani.

Het is hoogst aandoenlijk om te zien hoe vaders, die zich over het algemeen niet met de opvoeding van kinderen bezighouden omdat die taak de moeder en de grootouders toekomt, toch op zondag het heft in handen nemen en hun zoonlief niet naar een tempel, maar naar het park slepen, waar drie stokken in de grond worden geslagen. Er moet en zal worden gecricket. En omdat het vooral voor kleinere kinderen een tamelijk saai spel is, althans de opwinding geeft van schaken of biljarten, nemen de vaders het na een half uurtje over en slaan zelf een bal.

De kinderen worden verondersteld goed te kijken en te leren, maar die zitten al lang in bomen en klimrekken om nog iets van hun jeugd te maken.

Tijdens het wereldkampioenschap dat in Zuid-Afrika, Zimbabwe en Kenia wordt gespeeld, is cricket niet alleen voor kleine jongens met fanatieke vaders verplicht, maar voor gans India. Niet alleen café's en restaurants, maar ook bioscopen, kledingzaken, veel kantoren en zelfs politiebureaus hebben televisies opgesteld. De criminaliteit kan wachten, eerst zien wat India-Zimbabwe oplevert.

Het verschil tussen de kantoren en de café's bestaat uit de grootte van het scherm. In café's en restaurants hebben ze niet zomaar een scherm, maar een muur van zes bij vier meter waarop de wedstrijd wordt geprojecteerd. En je kunt beter wel de wedstrijd willen volgen, want bediend word je toch niet. De obers staren naar het beeld en vergeten volstrekt wie nou dat biertje had besteld.

Kun je dan rustig bij vrienden langs gaan? Natuurlijk, als je accepteert dat je gastheer gebiologeerd aan de televisie gekluisterd zit terwijl hij doet alsof hij naar je levensperikelen luistert. De verkoop van tv-toestellen is in de aanloop naar het wereldkampioenschap met vele tientallen procenten gestegen; wie een groot kleurentoestel koopt krijgt een klein zwart-wit toestelletje gratis, bedoeld voor het personeel, vooral de bewakers en tuinlieden die rustig alle plantjes laten sterven. En zoveel hoeft toch niet te worden bewaakt, want als dieven nu zouden stelen, dat zou pas echt vals zijn.

Een belangrijke discussie in de Indiase media was of de Indiase cricketspelers wel of geen seks mochten hebben voor ze aan de eerste ronde van het toernooi begonnen. De Indiase cricketbond had het namelijk verboden, geen echtgenotes en zelfs geen minnaressen in de hotels in Zuid-Afrika. Aan psychiaters werd op televisie gevraagd wat hiervan de voor- en nadelen zijn. Daar werd diep wetenschappelijk en bloedernstig over gedebatteerd en zoals kon worden verwacht kwam men niet tot een eenduidige conclusie.

Cricket is inderdaad meer psychologie dan vakmanschap, je moet beschikken over stalen zenuwen. Een bal die je bij alle oefenwedstrijden zo het veld uitmept zul je missen als je je laat intimideren door de tegenpartij. Daarom wordt cricket pas echt belangrijk als het een bepaald soort tegenpartij is.

Hoewel Australië op dit ogenblik het sterkst is, concentreert een land als India zich vooral op de wedstrijden tegen Engeland en Pakistan, en Pakistan op de wedstrijd tegen Engeland (die Pakistan afgelopen zaterdag verloor) en uiteraard tegen India. Van Engeland wil India winnen uit wraak voor driehonderd jaar koloniale overheersing. Iedere gewonnen wedstrijd is opnieuw een gewonnen onafhankelijkheidsstrijd, nota bene met het spel dat de kolonisators de Indiërs bijbrachten. Wie daarover meer wil weten gaat naar de film `Lagaan', nu in de Nederlandse bioscopen, waarin de opkomst van het cricket in India vrij authentiek wordt weergegeven.

Maar supervijand nummer één blijft toch Pakistan. In feite interesseert het wereldkampioenschap de Indiase fans geen zier, als de wedstrijd tegen Pakistan, aanstaande zaterdag, maar gewonnen wordt. De Indiase fans hebben al bewezen hoe woedend ze kunnen worden als de Indiase sterren het laten afweten, zoals bij de wedstrijd tegen Australië. De Indiërs speelden zo schandelijk slecht dat fans de straat opgingen om reclameposters van de cricketers te verbranden. Zelfs familieleden van de spelers werden bedreigd, totdat in het parlement over de kwestie werd gepraat en premier Atal Bihari Vajpayee het volk opriep tot onvoorwaardelijke steun aan de Indiase vedetten. Het zijn geen vedetten, repliceerden columnisten, het zijn diva's die meer geven om hun kop op een reclameposter dan om het spel.

Alles hangt af van aanstaande zaterdag. Met uitzondering van het lucht- en treinverkeer en de ziekenhuizen zijn de instellingen gesloten. Iedereen heeft nu al zijn adem ingehouden, zowel in Pakistan als in India. Het land dat dan wint heeft een atoomoorlog gewonnen. En de schande zal zo diep worden gevoeld, dat de verliezende spelers beter asiel kunnen aanvragen in een derde land.

Want in hun eigen land wordt het een slachting, zoals het bij een beetje godsdienst hoort.