Zoek de verschillen

De postmoderne oorlog begint 's avonds op het televsiejournaal met de grote voltreffers van de chirurgische precisiewapens, lichtflitsen in het donkergrijs-blauw. De volgende ochtend staat het in de krant. Koppen in de vetste letters: de bevestiging dat opnieuw historische tijden zijn aangebroken. De werkelijkheid in drukinkt.

Dit zijn een paar voorpagina's van The New York Post, The New York Times en New York Newsday van twaalf jaar geleden. Saddam Hussein had alle pogingen om de vrede te bewaren in de grond geboord, in plaats daarvan de moeder aller veldslagen aangekondigd. Uw maag, riep hij het Westen toe, is te zwak om tienduizenden doden te kunnen verteren. De zenuwenoorlog kon niet verder worden opgevoerd.

Na lang aarzelen gaven de Democraten in de Senaat hun goedkeuring. Een paar dagen later verdween tot verbazing van de hele wereld de eerste bom in een Iraakse schoorsteen. Een smart bomb die zelf kon denken. Niet alle bommen waren even slim. Die veroorzaakten de collateral damage. Familie van de jongens overzee bonden weer een geel lint om de oude eikenboom. Tie a yellow ribbon 'round the old oak tree om het noodlot te bezweren.

Alle grote televisienetwerken, NBC, CBS, ABC, hadden hun sterren naar het front gestuurd. Verder dan de legertent van generaal Norman Schwarzkopf kwamen ze niet. Gekleed in woestijnpak noteerden ze de antwoorden op hun vragen. Peter Arnett was voor CNN in Bagdad. Hij maakte zichzelf beroemd en CNN tot een wereldbegrip.

Na de luchtoorlog begon de landoorlog. Vertrouwend op de steun van de coalitie waagden de sjiieten en Koerden de grote opstand. Een fatale misrekening. Nadat Koeweit was bevrijd en het Iraakse leger verslagen, vond George Bush sr. het genoeg. Niet naar Bagdad. Thank God, we kicked the Vietnam syndrome, zei hij. Over de opstand hebben we toen niets meer op de televisie gezien en heel weinig in de krant gelezen.

Ik volgde de oorlog in New York, 's avonds voor de televisie, de volgende ochtend in de kranten. En tussentijds met mijn vrienden en collega's, in de Verenigde Naties of waar we gingen eten. Het `thuisfront' is ook een soort front, met dit verschil dat het leven er, zoals we zeggen, gewoon doorgaat. Zo gewoon was het, dat het televisiejournaal gewoon, als in vredestijd, onderbroken werd door de

reclame. Glanzend gebakken reuzengarnalen, aspirientjes, maagtabletten, vezelrijke dranken voor de regularity en veel preparaten die de mens een lang leven verzekeren en tegelijkertijd jong houden. Je mocht toen nog overal roken.

Eén reclame herinner ik me zeer goed. Daarin werden cruises naar de paradijzen op de Caraïbische eilanden aangeprezen, The Loveboat, zei een vette reclamestem, en dan zag je een jong paar, in tedere omarming, terwijl het romantisch verlichte schip de tropische zonsondergang tegemoet voer. Pas halverwege de landoorlog is de Loveboat van het scherm gehaald. Contrasteerde te veel met de vliegdekschepen.

Niet veel langer dan een maand hebben de luchtoorlog en de landoorlog geduurd. Vooruitziende geesten zeiden dat het dom was van Bush sr. om niet naar Bagdad door te stoten, om af te rekenen met Saddam. Andere vooruitziende geesten zeiden dat dit juist verstandig was. Een Vietnam in de woestijn kon niemand gebruiken, en deze president had zijn historische overwinning onberispelijk afgerond.

Ik dacht: ik bewaar de kranten. Leuk voor later, voor de kleinkinderen. Niet onwaarschijnlijk dat ze veel zullen lijken op de kranten van morgen en overmorgen. Die ga ik ook bewaren.