Trammelant

Als we de hoofdredacteur van Voetbal International mogen geloven, wordt het Nederlands elftal bedreigd door interne vetes. Er zou zelfs opnieuw een zogenaamde kabel in de maak zijn binnen Oranje. De donkere internationals klitten weer samen. De blanke spelers kotsen op hun beurt Edgar Davids uit als sfeerverpester. Kortom, gedoe binnen Oranje.

Johan Derksen komt met een paar smeuïge details. Na de gewonnen kwalificatiewedstrijd tegen Oostenrijk had er in de kleedkamer in Wenen een ordinair handgemeen plaats. Edgar Davids ging Mark van Bommel te lijf nadat de PSV'er had opgemerkt dat Davids voortdurend zijn man liet lopen omdat hij zelf centraal op het middenveld wilde spelen. Davids hield zich niet aan de tactische discipline. Dat verwijt liet de gebrilde beroepsetter niet over zijn kant gaan. Hij sloeg meteen toe met fysiek geweld. Advocaat en Van Hanegem grepen niet in en op Phillip Cocu na hielden de andere internationals zich afzijdig. De rel werd in de doofpot gestopt.

Oud zeer.

Wat ik nooit begrepen heb, is dat een voetballer als Edgar Davids nu al jarenlang zonder het minste weerwoord zijn schrikbewind kan opleggen aan coaches, medespelers, materiaalmannen en aanhang van Oranje. Guus Hiddink was de laatste die hem durfde te counteren en dat was nog in de vorige eeuw. Als voetballer is Davids nuttig, maar niet meer de onmisbare schakel in het succes. Als mens is hij volstrekt ongenietbaar. Egocentrischer en ijdeltuiteriger dan Davids vind je ze in het Amsterdamse pooierscircuit niet meer. Edgar heeft zichzelf heiligverklaard en daar blijft het bij.

Dat Advocaat en Van Hanegem niet ingrepen bij het handgemeen verbaast me niet. Beide coaches zijn het cynisme voorbij. Het zijn pure resultaatdieren en wat hen betreft mag na de gewonnen wedstrijd de hel losbarsten. Zij voelen zich niet gehinderd door enig educatieve mandaat laat staan door een voorbeeldfunctie. Eigenlijk zijn ze zelf oorlogshitsers, de Rumsfeldjes van het Nederlandse voetbal, zeg maar.

Doe mij dan maar Ronald Koeman. Voor de tweede keer heeft hij Mido uit zijn selectie verbannen. Mido benadert de sterallures van Davids, maar daar heeft de Ajax-coach geen boodschap aan. Het hoeft voor hem niet eens tot wangedrag te komen, luiheid volstaat om de karwats boven te halen. Dan ben je een persoonlijkheid. Advocaat speelt graag voor verlichte tiran, maar eigenlijk is hij een bange blanke man. In zijn leven is de oppositie altijd in de meerderheid. Nabootsen wat Rinus Michels deed, veel verder gaan de contouren van zijn verbeelding niet.

Zou het ontstaan van een nieuwe kabel binnen Oranje serieus zijn? Ik denk het niet. De kabel van de jaren negentig was vooral een uiting van onvrede bij Ajax. Davids, Kluivert, Seedorf, Reiziger en de anderen voelden zich ondergewaardeerd. Intussen zijn de heren uitgezworven naar diverse Europese clubs. Ze wonen nu ook in kapitale villa's, rijden Ferrari, lepelen om de twee dagen een potje kaviaar uit, bestellen meisjes à la carte. Je zou bijna denken dat ze meer wereldburger zijn geworden dan Frank en Ronald de Boer.

Een jongen als Nigel de Jong is niet gevoelig voor het instantidee van eender welk fundamentalisme. Hij is opgegroeid zonder verzetscultuur. Hij wil scoren en thuiskomen met het shirt van Robert Pires. Hij gaat na de wedstrijd liever zijn zus en oom groeten die in Highbury op de tribune zitten dan in de kleedkamer in de contramine te gaan. Gaandeweg zal De Jong meer gaan lijken op Koeman dan op Davids.

Als het waar is dat Davids fysiek geweld heeft gepleegd op Mark van Bommel is maar een conclusie mogelijk: hij is niet langer selecteerbaar voor het Nederlands elftal. Het is de plicht van Advocaat om kleur te bekennen vóór de beslissende interland tegen Tsjechië. Het mag dan zo zijn dat de KNVB in het algemeen en het Nederlands elftal in het bijzonder een traditie hebben van doofpotoperaties, kleedkamergevechten na een wedstrijd zijn een brug te ver.

En de schoen van Alex Ferguson dan? Het is niet omdat je coach van Manchester United bent dat je in de buurt van de beschaving komt. Ik heb Ferguson nog nooit zonder kauwgom in de bek mogen aantreffen. Van immer kauwende wezens verwacht ik cultuur noch eruditie en al helemaal geen voorbeeldfunctie. Het laatste wordt door Dick Advocaat wel gepretendeerd. Dat moet dan maar blijken.