`Ter nagedachtenis aan mijn vader'

Nederlanders zijn gulle gevers als het om goede doelen gaat. De een doneert aan de kerk, de ander kiest voor de Derde Wereld. Corrie Hermann steunt jonge cellisten.

Na de oorlog bleven we nog lang hopen dat hij terug zou komen. Of dat er anderen terug zouden komen uit Auschwitz, die hem daar gekend hadden en iets konden vertellen. Jarenlang dacht ik: stel je voor dat hij nog leeft. Zelfs nu droom ik nog weleens van hem.''

Corrie Hermann (70) zag haar vader voor het laatst in 1939. Haar ouders ontmoetten elkaar in 1931 in het Concertgebouw in Amsterdam. Zij was een studente medicijnen uit Amersfoort, hij een joodse cellist uit Boedapest die door Europa toerde en overal optrad. Ze werden verliefd, trouwden en verhuisden naar Berlijn. Een jaar later werd Corrie geboren, in het huis van haar grootouders in Amersfoort, waar het jonge paar hun zomervakantie doorbracht. Het jaar daarop, in 1933, waren ze opnieuw in Nederland. Nu voorgoed, omdat Hitler in Duitsland aan de macht was gekomen. Die zomer overleed Corries moeder aan een longontsteking, die ze had opgelopen nadat ze tijdens het zwemmen bijna was verdronken.

Omdat de cellist Paul Hermann in Parijs ging wonen en actief werd in het internationale muziekleven, kon hij niet voor de baby zorgen. Corrie bleef achter in het huis van haar grootouders, waar een jonger zusje van haar moeder zich over haar ontfermde.

In de zomervakanties zag ze haar vader, maar na 1939 lukte dat niet meer. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, regelde Paul Hermann valse identiteitspapieren en vestigde hij zich in Toulouse. In april 1944 werd hij opgepakt bij een straatrazzia en nadat de Duitsers ontdekten dat hij joods was, brachten ze hem naar een kamp bij Parijs. Een maand later werd hij op transport gesteld naar Auschwitz. Daar loopt het spoor dood.

,,Voor mij was het verdrietig, maar toch anders dan voor kinderen die in een gewoon gezin wonen en opeens hun ouders moeten missen'', zegt Corrie Hermann. ,,Mijn moeder ken ik alleen van foto's en mijn vader was mij erg dierbaar, maar toch iemand die altijd ver weg was.'' Hermann groeide op, ging medicijnen studeren (`Misschien wel ter nagedachtenis aan mijn moeder, die haar medicijnenstudie afbrak toen ze ging trouwen, en aan mijn tante, die diezelfde studie afbrak omdat ze voor mij ging zorgen'), promoveerde, trouwde, kreeg kinderen en kleinkinderen, werkte als arts en als directeur van de GG&GD in Noord-Holland, was voorzitter van de Vereniging van Vrouwelijke Artsen en werd na haar pensionering Tweede-Kamerlid voor GroenLinks.

Ondanks dat goedgevulde leven liet de gedachte aan haar vader haar nooit los. ,,Het is zo jammer dat zijn leven is afgebroken. Zo'n leuke man, zo'n goeie cellist, zo muzikaal, iemand met zoveel vrienden. Ik wilde graag iets van mijn vader laten doorleven. Omdat de muziek in zijn leven het belangrijkst was, ben ik het in die richting gaan zoeken.''

In 1996 stichtte Corrie Hermann het Paul Hermann Fonds, een van de honderdveertig Fondsen op Naam die ondergebracht zijn bij het Prins Bernhard Cultuurfonds. Met het Paul Hermann Fonds wil zij jonge cellisten steunen. ,,Als muzikanten beroemd zijn, gaat het allemaal vanzelf. Maar vóór die tijd is het fijn om een steuntje in de rug te krijgen. Mijn vader heeft als beginnend cellist financiële steun gehad van mijn oudoom, de kunstkenner Jacob de Graaff. Ik bedacht dat ik dat ook kon doen. Ik heb gewerkt en na al die jaren had ik wel wat geld.''

In eerste instantie schonk ze 150.000 gulden aan het fonds. In een notariële akte liet ze vastleggen dat ze dit bedrag zou betalen in zes jaarlijkse termijnen van 25.000 gulden. Op die manier zijn de donaties fiscaal aftrekbaar. Onlangs heeft Hermann het oorspronkelijke bedrag verdubbeld met de uitkeringen die zij kreeg uit het Maror Fonds voor Joodse oorlogstegoeden en een vergelijkbaar fonds uit Frankrijk. Ook deze tweede gift schenkt zij in termijnen.

Het rendement van het fonds gaat jaarlijks naar jonge cellisten. De uiteindelijke hoofdsom van ruim 136.000 euro zal intact blijven, zodat het Paul Hermann Fonds altijd blijft bestaan.

Zelf heeft Corrie Hermann geen zeggenschap over de besteding van het geld. ,,Het Prins Bernhard Cultuurfonds bepaalt welke cellisten voor steun in aanmerking komen en op welke manier dat gebeurt, bijvoorbeeld een stipendium of lessen bij een grootheid in het vak. Daar krijg ik jaarlijks een overzicht van en ik krijg ook weleens een uitnodiging voor een recital. Dat is voor mijn gevoel een goede werkwijze. Ik houd van zuiverheid en objectiviteit.''

Hermann heeft het gevoel dat ze zich geen passender bestemming voor haar geld kan wensen. ,,Ik doe er iets goeds mee en tegelijk eer ik de nagedachtenis van mijn vader.''

Dit is het zesde deel in een serie over mensen die geven aan goede doelen

    • Wilma van Hoeflaken