Steve Wynn

Als zanger/gitarist van The Dream Syndicate was Steve Wynn een van de boegbeelden van de `Paisley Underground' van begin jaren tachtig. Onder invloed van Velvet Underground en jaren zestig-psychedelica stookte hij een vuur onder de bedaagde Amerikaanse rocktraditie, dat in zijn latere solocarrière nooit meer zo dramatisch oplaaide.

Wynns nieuwe album Static Transmission met zijn livegroep The Miracle 3 brengt daar op een rigoreuze manier verandering in. Veel meer dan de in dezelfde Wavelab-studio in Tucson, Arizona opgenomen woestijnmuzak van Calexico zoekt Wynn naar de opwinding en de afwisseling die goede rock & roll kan brengen.

Steve Wynn ontwringt zich aan het suffe singer/songwritergenre met de bijtende garagerock van Candy machine, duwt een hete peper in het achterwerk van de countryrock met The ambassador of soul en scheurt er met 135 mijl per uur vandoor in Amphetamine, het muzikale equivalent van een verhitte road movie.

De berustende levenswijsheid van What comes after wordt gevolgd door de kermisrock van California style en de gedragen violenballade Maybe tomorrow in een boeiende waaier van sferen. Enige minpuntje is dat een cd die met het warme slotnummer A fond farewell prachtig afrondt, een onnodige reprise beleeft met een `secret track'. De herboren Steve Wynn heeft zo'n flauwe gimmick niet nodig.

Steve Wynn & The Mircale 3: Static Transmission (Blue Rose/Sonic Rendezvous)