Piepende gsm in de Franse Alpen

Sophie de Klerck (37): fulltime voorlichter bij internationaal bedrijf. Moeder van Max (5) en Tom (2). Woont samen met Mark (39). In een tweewekelijkse column vertelt ze over haar drukke leven.

,,Het appartement is erg klein'', had mijn schoonzus gewaarschuwd. Maar zo klein, is toch even schrikken. Ik wring twee koffers door een minuscuul halletje, langs een stapelbed dat tevens dienst doet als opslagruimte. De enige andere kamer, hooguit vier bij vier, is woonkamer, keuken, eetkamer en kennelijk ook slaapkamer, want er staat een bedbank tegen de muur.

Zwetend plof ik de koffers in de kamer, die meteen vol lijkt. Tom huilt van de onderbroken slaap. ,,Ik heb zo'n honger, mahama, wanneer gaan we nou eten?'', jengelt Max. Opgewonden springen de drie jongste kinderen van mijn schoonzus naar binnen. `Ons appartement is lekker veeeeel groter.'

Mijn Mark vlucht naar buiten om de auto uit te laden. ,,En waar moet ik dan slapen'', klaagt onze vriend Jan, die mee is om zijn zoveelste liefdesverdriet te verwerken met een week snowboarden. Ik vraag me af of we niet beter thuis hadden kunnen blijven, in plaats van tien uur te rijden naar een hok in de Franse Alpen. ,,Niet somberen, Sophie. Eten maken, kinderen naar bed, tassen uitpakken.''

Twaalf uur later ziet het leven er veel vakantie-achtiger uit. Met Jan, schoonzus, nichtjes, neefjes en Max sta ik op een zonovergoten skipiste. Eerst verdelen we de kinderen over verschillende klasjes. Vervolgens sluiten we zelf aan bij de makkelijkste skilift. Heerlijk, vijf dagen lang geen andere zorgen dan: welke lift nemen we, welke afdaling en waar gaan we lunchen?

Dan piept mijn gsm. ,,Sophie, de deal met de Amerikanen is uitgelekt. We moeten onmiddellijk een persbericht uitgeven.'' Weg vakantiegevoel. ,,Jongens, ik ga terug. Even focussen op mijn werk.'' Jan wordt kwaad. ,,Je hebt vakantie. Ze kunnen zich heus wel redden zonder jou.'' ,,Amerikanen kennen geen vakantie en verwachten dat ik altijd werk. Bovendien, ik ben verantwoordelijk voor deze alliantie'', verklaar ik en ski naar het dichtstbijzijnde restaurant.

Op het terras bel ik mijn vreselijke assistente. ,,Ze zijn woedend op je Sophie, dit had niet mogen uitlekken.'' Woedend op mij? Alsof ik hier in de Franse Alpen het nieuws heb lopen verspreiden. ,,We moeten nog niet de hele deal bekend maken'', beslis ik. ,,Buy time. Via een holding statement kunnen we de echte aankondiging uitstellen.'' Snel dicteer ik een tekst. We hebben de afgelopen tijd zo veel over de deal vergaderd, dat ik de feiten kan dromen. Voor de zekerheid vraag ik toch: ,,Leg de holding statement nog even voor approval aan de CEO voor. En bel als er nog iets is.''

Ik daal af naar de kleuterweide. Max klautert net achter zijn juf aan de helling op. Zijn muts hangt over zijn ogen, zijn skibril bungelt om zijn hals. Hij wordt op de voet gevolgd door zijn neefje Lukas. Even later zoeven ze achter elkaar aan naar beneden, ski's in een V en hun handen op de knieën, zoals ze dat vorig jaar hebben geleerd. De jongens hebben me in de gaten en zwaaien. Tranen schieten in mijn ogen. ,,Doe ik het goed, mama?'' Ik negeer mijn gsm, die weer gaat. ,,Ja hoor, jullie zijn kampioen.''