Onzekerheid sloopt het Iraanse gezin

Het Iraanse gezin Orouji vluchtte zeven jaar geleden naar Nederland. De ouders zijn ziek, de twee dochters volledig geïntegreerd. Ze moeten terug. Of niet?

Nazila Orouji (22) en haar zusje Nazanin (17) zijn ruim zeven jaar geleden met hun ouders Iran ontvlucht, nadat het gezin in gevaar kwam te verkeren. De ayatollahs waren niet gediend van de openlijke kritiek van hun vader op het regime. Sinds hun komst leven ze in onzekerheid. ,,Dat sloopt je,'' zegt Nazila

De eerste asielaanvraag van werd vier jaar geleden in hoger beroep afgewezen. Sindsdien is de familie verwikkeld in verschillende procedures en probeert ze een reguliere verblijfsvergunning te verkrijgen op medische gronden. De vader heeft al zeven jaar last van een hernia en kreeg afgelopen december een hersenbloeding, waardoor zijn linker been en ooglid gedeeltelijk verlamd zijn geraakt. De moeder `loopt' sinds anderhalf jaar bij het Riagg wegens depressies.

Ondanks deze lopende procedures en de problemen van het gezin probeerden de gemeente Dronten en Vluchtelingenwerk Dronten gisteren middels een kort geding voor de rechtbank in Lelystad het gezin uit de noodopvang zetten, omdat andere bewoners van de noodopvang zich bedreigd voelen door de vader. De uitspraak volgt op 28 februari.

Zonder hun ouders hebben de beide zussen zojuist het kort geding bijgewoond, bijgestaan door een advocaat en een leraar van Nazanin. ,,Ze zeiden allemaal dingen over mijn vader die helemaal niet waar zijn. Hij is gewoon heel gevoelig door alles wat hij heeft meegemaakt, maar hij veroorzaakt geen overlast,'' zegt Nazanin eenmaal buiten.

Nazila zit in het laatste jaar van de opleiding voor tandartsassistente in Zwolle, Nazanin zit in de vijfde jaar van het atheneum aan de Scholengemeenschap in Dronten. Beide spreken vloeiend Nederlands en hebben hier hun vrienden en vriendinnen. Maar desondanks weten ze niet of ze hun toekomst in Nederland kunnen opbouwen. Het wachten is al jaren op de definitieve beslissing. ,,Daar ga je kapot aan,''zegt Nazanin.

Nazila woont bij haar vriend in Rotterdam, waar ze momenteel stage loopt bij een tandarts. Ze denkt voortdurend aan haar ouders en haar zusje die nu nog in de noodopvang in Dronten verblijven. ,,Eigenlijk heb ik geestelijk nooit rust,'' zegt ze.

Blij verrast waren ze vorige week door het pleidooi van minister Nawijn (Vreemdelingenzaken en Integratie) voor een regeling voor de schrijnende gevallen onder de asielzoekers die al langdurig in Nederland verblijven. Toch valt de familie Orouji niet onder de regeling die Nawijn voor ogen heeft, omdat de eerste asielaanvraag is afgewezen.

Nazila: ,,Dat kan toch niet zomaar. Je bent geïntegreerd en dan moet je huppakee zo het land uit. Ze beseffen niet wat dit allemaal voor kinderen betekent.'' De zussen hebben nog steeds hoop dat het allemaal ooit goed komt. Ze kunnen zich niets voorstellen bij een terugkeer naar Iran. ,,We zijn hier volwassen geworden. Ik heb mijn puberteit hier doorgebracht'', zegt Nazila. ,,Ik heb de helft van mijn leven hier doorgebracht'', vult Nazanin haar aan. ,,Ik kan die taal niet eens lezen.''